کاوه گرامی ، در زبان پارسی دری چون نشانهای ارتوگرافی امروزی نبوده است بجای نشانهایی همچون ” ویرگول / کُما (،)” از ” و ” بهره میبرده اند تا درنگ در خوانش را باز گو کنند جالب آنکه زبان ترکی استامبولی همان را از زبان پارسی کلاسیک گرته برداری کرده است و امروزه” veya ” در زبان ترکی برگرفته از همان ساختار زبان پارسی در گذشته بوده است که در پارسی میخواهد بگوید “وشاید باشد که/ همچنین شاید … نیز احتمالا ….، ” باید بیاد آورد که ” و ” در پارسی گاهی گویای “همچنین / افزون بر آن نیز است نمونه ایی از سیاست نامه که فرازی را چنین آغاز میکند « و سامانیان که چندین سال پادشاه روزگار بودند … » که امروز میگوییم ” همچنین سامانیان نیز که … سامانیان هم که … .

پارسی زبانی نیست که مانند عربی پایبند زیر و زبر باشد و واژگان را پیرو گویش هرگونه که بخوانی درست است برای نمونه کردن را با زیر و زبر و پیش میگویند زیر کِردن و زبر کَردن. و پیش کُردن و همه درست است یا بردن را نیز به سه واژ گویند بُردن بَردن بِردن پیرو گویش هر گونه گویی درست است یا انکه ز نیرو بود مرد را راستی ز را با زیر و زبر خوانند زَ نیرو بود مرد را راستی و گروهی با زیر میخوانند .

یا انکه هند را امروز چون سند و رند با زیر گویند و فردوسی بسیار انرا با زبر گفته هَند و در پارسی هخامنشی نیز هیدوش بوده با زبر .

امروز بردن را گویند باید با پیش بگویی و خود نمی اندیشند که میگوییم بَرَد و میگویند بر با زبر « به کوی میکده بر رخت و جامه مارا »

یا نافرهیختگانی مه را به این گمان که نباید چون مه اسمان شود با نشانه زیر مِه مینویسند و پیوسته میگویند که با زیر است و میگویند اگر مَه بگوییم ماه اسمان است و نمی اندیشند که اگر مِه گویند مِه و میغ است و مه آلود
و اینان که پیوسته مه را مِه مینویسند و میخوانند هیچ کدام زهره ندارند بستگان خویش را و یا هر کسی را مِهستی و مِهین و مِسمغان گویند تنها برای ویرانگری شاهنامه زرنگند

زبانهای اروپایی همه از یک شاخه اند و به همدیگر بیگانه نیستند
زبان عربی زبان سامی است و بسیار بسیار با زبان پارسی دگرگونی دارد امدن وازگان عربی به این اندازه در زبان پارسی زبان پارسی را نابود کرده

درود.
جناب هوشیار گرامی.
به جز دوست داشتن، آگاهی چندانی درباره واژگاه پارسی ندارم ولی تنها با خوانش دو خط نخستین نقد شما چنین برداشت کردم که، کسی که نمی‌داند *”و” و “یا” را نباید پشت سر هم به کار ببرد، شاید فرد مناسبی برای چنین نقدی نباشد.
*منظوراین جمله هست:
“… همتراز نازیبای برساخت خودشان و یا پیشنهاد خودشان را آورده اند و یا از برساخت های استاد کسروی …”!

این کتاب را از این جا می توانید بارگیری کنید:
https://asre-nou.net/php/view.php?objnr=63505

پرسش است از هوشیار یا از دیگر نازنینان.
با درود وسپاسِ فراوان، پرسشی دارم:
می دانیم که وامواژه هایی که از زبانهایی چون یونانی، انگلیسی، فرانسه و … در زبانِ فارسی ست هرگز به گونه یِ گویشوران این زبان ها گفته و نوشته نمی شود. الفبای این زبان ها، در نگارش با دبیره یِ فارسی، نوشته نمی شوند. پس چرا وامواژه هایی که از زبانِ عربی داریم را با الفبایِ فارسی نمی نویسیم؟

در اروپا زبان ها از همدیگر واژه وام می گیرند اما وامواژهایی که در زبان سوئدی، از زبان هایی چون یونانی، انگلیسی، فرانسه و … آمده اند، نه با الفبایِ این زبان ها نوشته می شود و نه به گونه یِ گویشوران زبانِ وام دهنده گویش می گردد. هرچند این کشور ها تعامل مذهبی، ایدئولوژیک و تاریخی بسیار با هم داشته و دارند.

نویسندهٔ این نِبیگ (کتاب) استاد کزازی “نیست”.
شگفتا که این نکته‌ی ساده و نخستین را برخی دیدگاه گذاران درنیافته‌اند، یا شاید بهتر دانستند که آن‌را نبینند و در نَیابند!
گردآورندهٔ این نبیگ فاطمه غفوری است (۱۳۸۸).

سپاس.
زبان شناسانِ و پژوهشگرانِ ایرانی چون زنده یاد دکتر محمد معین، در فرهنگ فارسی، IPA الفبایِ آواییِ جهانی !! Alphabet International Phonetic را برای تلفظِ واژه ها بکار گرفته اند. تاریخ نشان داده است که افزون بر این که این الفبا مناسب آواها در پارسی نبوده اند، کاربردش نیز برای مردم و مسئولین پارسی زبان در نگارش نام ها دچارهرج و مرج و دلبخواهی شده است.
اگر در برابر هر آوا یک وات (حرف) بکار گیریم می توانیم به هدف نزدیکتر شویم. پیشنهاد خود را در زیر می نویسم:
جدولِ الفبایِ پارسی آوایی
A ا، ع B ب P پ T ت، ط
S ث ، س، ص J ج C چ CH H ح, ه
X خ KH D د Z ذ، ز، ض، ظ R ر
Ž ژ ZH Š ش SH Q غ، ق GH F ف
K ک G گ L ل M م
N ن V و Y ی Á اَ
E اِ Å اُ O او I ای
Ę Eyne/hámzeye sakene málfoz IPA در
‘
یک نمونه برایِ هر وات
خود آواها
اَلِفبا
Álefba مانند
(مثال) Manánd (Mesal)
فارسی پارسی آوایی فارسی پارسی آوایی

اَ Á زَن Zán
اِ E پسر Pesár
اُ Å اُردک Årdák
آ، ا، ع A آزاده Azade
او O دوست Dost
ای، ایر، یر I ایران Iran
ناخود آوا ها
فارسی پارسی آوایی فارسی پارسی آوایی
ب B بابا Baba
پ P پروانه Párvane
ت، ط T توت Tot
س، ث ، ص S سارا Sara
ج J جوجه Joje
چ C چای Cay CH
فارسی پارسی آوایی فارسی پارسی آوایی
ح, ه H هَفت Háft
خ X خُدا Xåda KH
د D دَر Dár
ذ، ز، ض، ظ Z سوزَن Sozán
ر R رود Rod
ژ Ž ژاله Žale ZH
ش Š شَب Šáb SH
ف F فیلم Film
غ، ق Q غَزال Qázal GH
ک K کِرمان Kerman
گ G گُرگ Gårg
ل L لَب Láb
م M مادر Madár
ن N نرگس Nárges
و V وَزیر Vázir
ی Y یار Yar

‘ Ę شِعر Šeẹr
نمونه هایی از دو آوایی ها (دو بانگه ها Diftong)
(Å+O) (ضمه یِ کشیده): Ferdåosi (فردوسی), Måoj (موج), jåo (جو), Nåoroz (نوروز)

نکته خوبی را یا آور شدید برای نمونه ” خوردن= جویدن و گوارش خوراکی ” و خوردن= برخورد کردن ” را در پارسی امروزی ( فارسی ) یکجور میخوانیم در حالیکه در زبان پارسی کلاسیک Xwardan= جویدن و گوارش خوراکی است و Xurdan = بر خورد کردن ( که با *horten / hurt ژرمنیک همریشه است ) و یا ” و= U/ o ” گه به نادرست آنرا با آمیزه ایی از پیروی عربی با خوانش فارسی ” Va / Wa ” میخوانیم و یا ” فره ایزدی ” که درستش باید Furré .. باشد را همچون Farreh .. میخوانیم زیرا این واژه در ریشه اش برابر با آتش است که در ژرمنیک *fūr در یونانیpũr و در تخاری pūwar است ، برای برخوانش درست واژگان پارسی نیاز به پژوهشی ژرف با نگرش به ادب کلاسیک پارسی دری و نیز همسنجی با دیگر زبانهای خویشاوند است

فرهنگ واژگان خوبی در این زمینه هست برای نمونه در همین سایت میتوان از
«رازی، فریده (۱۳۶۶)؛ فرهنگِ واژه‌های فارسیِ سره برایِ واژه‌های عربی در فارسیِ معاصر »
نامبرد که به همگان پیشنهاد میکنم