شما اگر مردم کشورهای دیگر را ببینید می‌فهمید که همه از زبان خود با غرور دفاع می‌کنند چرا ما دفاع نکنیم؟ مگر این میراث ما نیست؟
ما باید یک کاری بکنیم که همگان زبان فارسی یاد بگیرند ما باید مقاله‌های علمی خود را به زبان فارسی بنویسیم و منتشر کنیم تا مردم جهان حاضر شوند زبان فارسی یاد بگیرند
به نظر من زبان فارسی باید اولین زبان جهان باشد

آقاجون من نمیتونم مانند شما پارسی بنویسم. ولی یه چیز ساده رو خوب میفهمم ، الفبای عربی در قرن پنجم بعد از میلاد در زمان حکمرانی امپراتوری ساسانیان و در زمانی که کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و حتی یمن تحت حکمرانی امپراتوری ساسانیان قرار داشت الفبای (عربی)! فارسی به وجود اومد، با توجه که بعضی از واژگان پهلوی به الفبای فارسی شباهت داره این دیگه از خورشید هم روشن‌تره که این الفبا از ایران به عربستان رفته. تامام

با درود.
۱٫آدرس اول یکی از پیشنهادهای الفبا بر مبنای الفبایِ لاتین است که عنوان الفبای دوم دارد.
ایشان یکی از کسانی می باشد که چنین الفبایی را پیشنهاد کرده است.

۲٫ آدرس دوم که نوشته اید واژه یاب است.

۳٫ آدرسِ سوم ، دست کم برای من قابل دسترسی نبوده است.

تا آنجایی که من می دانم مساله تلفظ و نگارشِ نام هایِ فارسی حل نشده است. هم اکنون در ایران یک توافقِی که فرهنگستان معرفی کرده باشد ندیده ام.

با درود.
۱٫آدرس اول یکی از پیشنهادهای الفبا بر مبنای الفبایِ لاتین است که عنوان الفبای دوم دارد.
ایشان یکی از کسانی می باشد که چنین الفبایی را پیشنهاد کرده است.

۲٫ آدرس دوم که نوشته اید واژه یاب است.

۳٫ آدرسِ سوم ، دست کم برای من قابل دسترسی نبوده است.

تا آنجایی که من می دانم مساله تلفظ و نگارشِ نام هایِ فارسی حل نشده است. هم اکنون در ایران یک توافقِی که فرهنگستان معرفی کرده باشد ندیده ام.

با درود.
۱٫آدرس اول یکی از پیشنهادهای الفبا بر مبنای الفبایِ لاتین است که عنوان الفبای دوم دارد.
ایشان یکی از کسانی می باشد که چنین الفبایی را پیشنهاد کرده است. کمن نیز خود الفبایِ پارسی آوایی را پیشنهاد کرده ام نه به عنوان جایگزین الفبایِ فارسی. بلکه الفبایی که برای هر صدا فقط و فقط یک حرف دارد. این الفبا برایِ تلفظٍ واژه هایِ فارسی به گونه یِ درست یا دالخواه.الفبایی برایِ نو آموزانِ فارسی در خارج از ایران. چاپخش دوم کتاب الفبایِ پارسی آوایی را به رایگان می توانی در اینجا یابیدو بارگیری کنید. اگر بخوانید بسیار سپاسگزارم که نظراتتان را برایم بنویسید.
https://www.asre-nou.net/php/view.php?objnr=63505
۲٫ آدرس دوم که نوشته اید واژه یاب است.
۳٫ آدرسِ سوم ، دست کم برای من قابل دسترسی نبوده است.

تا آنجایی که من می دانم مساله تلفظ و نگارشِ نام هایِ فارسی حل نشده است. هم اکنون در ایران یک توافقِی که فرهنگستان معرفی کرده باشد ندیده ام.

مشکلات زبان پارسی را کمتر کسی ست که در طول زندگی اش با آن دست و پنجه نرم نکرده باشد. بُغضی که از ناتوانی در خوانش حروف الفبای پارسی در اولین روز دبستان، باران اشک را از چشمان ام سرازیر کرد، هنوز در گلو احساس می کنم. اگر دست نوازشگر معلم سخت کوشم که از نوادر روزگار بود، نمی بود، نمی دانم چگونه می توانستم حروفی را مثل “سین”، “صاد”و “ث” را که همصدا بودند، بخوانم و بفهمم. خنده دار تر از همه این که به حرف “ث” می گفتیم، “س سه نقطه”، گویی که “س” های دیگر، نقطه دار بودند.
امروز پس از گذشت بیش از شصت سال از آن روزها در این که این تفاوت ها را فهمیده و بیش از همه پذیرفته باشم، تردید دارم. از حروف “ز”، “ضاد”و “ظین” حرفی نمی زنم که کابوس های دوران تحصیل بودند، هنوز به هنگام انتخاب و نوشتن آن ها، هراسناکم.
آن ها که در پست های کلیدی، تعیین کننده و اثرگذار در جامعه ما بودند، یا کاری نکردند و یا اگر هم کردند، آن طور که بایسته بود نتوانستند دگرگونی بنیادی ایجاد کنند. و آن ها که همّت و شهامت این دگرگونی را دارند، در پست های کلیدی و تعیین کننده در جامعه قرار ندارند. کرم داران عالم را دِرَم نیست و دِرَم داران عالم را کرم نیست.
تلاش و پیشنهاد پدرام حاتمی برای آسان سازی خوانش متون پارسی، به ویژه برای نسل جوانی که در بیرون مرزهای ایران زندگی می کند، نه تنها لطمه ای به زبان پارسی نمی زند، بلکه بر عکس مفید وضروری ست و باعث ماندگاری بیشتر زبان پارسی خواهد شد. به این ترتیب دستکم، فرزندان ما می توانند متون پارسی را با کمک حروف پیشنهادی پدرام حاتمی در کتاب “الفبای پارسی آوایی” او بخوانند و بفهمند چرا که مشکل پایه ای آنان در درک پارسی نیست بلکه در خوانش آن است.
امیدوارم این اثر مورد توجه قرار بگیرد تا بتواند نقش خود را در راه پر پیچ و خم دگرگونی در نگارش و خوانش زبان پارسی، به عنوان مکمل، تمام و کمال ایفا کند.
دست مریزاد و درود بر همت شما پدرام گرامی.

هرگز هیچ گونه الفبایی خارج از فرهنگ و دبیره یِ (خطِ) پارسی زیبندگیِ جاگزینیِ الفبای کنونیِ پارسی را ندارد. اگر بهسازی ای در دبیره و دستورِ زبانِ پارسی نیاز باشد، که هست، کاری است بس سترگ که بزرگانِ علم و ادب، همواره، هر چند کُند و تنها، بدین بزرگ پرداخته و می پردازند. به امیدِ آنکه روزی نه چندان دور همآهنگانه دست به بهسازی و ویراییِ (اصلاحِ) الفبایِ پارسی بزنند.
تاریخ نشان داده است که گفتمانِ دگرگونیِ الفبایِ پارسی، هم چون خودِ اندیشمندانِ فرهیخته و میهن دوستی که هدفی جز رشد و بهروزی ایرانشهریان نداشته اند، به یک حادثه یِ تاریخیِ گذشته بدل شده است. به هر حال اگر ضعفِ دبیره (خط)، دلیلی برنیاز به دگرگونیِ الفبایِ زبانی می بود، می بایستی بسیاری از زبانهایِ بزرگ و زنده یِ دنیا، دبیره یِ زبانِ خویش راپیشتر و بیشتر از ما دگرگون می ساختند.
هنگامِ آن است که آستین ها بالا زده شده و کارمایه (انرژی) را در بهسازی و ویراییِ زبان و دبیره یِ پارسی بکار گیریم. بسیاری از فرهیختگان، زبانشناسان و پژوهشگرانِ پارسی زبان، که پیوسته افزون می گردند، واژه های پارسیِ سره را جایگزینِ بخشی از وامواژه ها کرده اند. این خود اندک اندک، دریایی شده که چه بسا بسیاری از اشکالاتِ دبیرۀ پارسی را با خود و درخود می شوید وپاکیزه می گرداند. بخشی از این تلاش ها ودستاوردهایِ آن را می توانید در تارنمایِ (webbsite) پارسی انجمن بیابید. پژوهشگرفرهیخته آقایِ داریوشِ آشوری نیز پیشنهاداتِ مشکل گشایِ بسیاری در بهبودی الفبایِ کنونیِ پارسی، سال هاست که ارائه نموده اند.

در نیم سده یِ گذشته شمارِ بسیاری از پارسی زبانان از کشورهای خود، به انگیزه ها و هدف هایِ گوناگونی به بسیاری از کشورهایِ جهان کوچیده اند. ناگزیر، کاربردِ زبانِ پارسی نزدِ این گروه کم و کمتر شده است. فرزندان و فرزند زادگانِ این گروه نیز کمابیش پارسی را فراموش کرده یا شایشِ (امکان) رشدی را نیافته اند.
زبانِ پارسی یکی از چند سویگان هایِ (ابعادِ) هویتِ هم یِ پارسی زبانان بشمار می رود، چه در ایران، چه در تاجیکستان، چه در افغانستان، ازبکستان ، اروپا، آمریکا و … می زیند.
بیش از چهارمیلیون از ایرانیان در خارج از مرزهایِ ایران زندگی می کنند. هر نسلی از نسلِ پیشینش فاصله ای بیشتر با زبان پارسی پیدا کرده و خواهد کرد. آیا گمان می برید این گروه فارسی را به همان سان که در ایران می آموزیم، به سادگی خواهند آموخت. پاسخم نه است. ۳۸ سال در خارج از ایران زندگی کرده ام. چاره بر آن دیدم که الفبایِ آوایی برگرفته از الفبایِ لاتینی را بر گزینم.
آماج بنیادین دبیره یِ پیشنهادی این است که همه یِ دور از میهنِ ایرانشهریانِ خارج از جغرافیایِ ایران، و هم چنین همه یِ پارسی دوستان بتوانند پارسی را پس از زمانی نه چندان بلند، هر چند با دوری از ایرانِ نازنین، با دبیره یِ پارسیِ آن بنویسند و بخوانند.
الفبایِ پارسی آوایی که در اینجا پیشنهاد شده است به هیچ گونه برایِ جایگزینی الفبایِ پارسی نمی باشد. این الفبا جایگزینِ نقشِ خانواده ها، گروه ها یِ اجتماعی و کوچه و بازار در یادگیریِ پارسی ست بی آنکه نیازی به الفبایِ آن باشد. به عبارتِ دیگر، به گونه ای کمابیش جایگزینِ آموزشِ زبانی (شفاهی) است. تعداد بسیاری از این الفبا مشابه الفبایی ست که دکترمحمد معین در فرهنگ شش جلدیِ خویش بکار برده است که واژه ها را بتوان بسادگی درست تلفظ کرد. در پایان این نوشتار(مقاله) سه صفحه از فرهنگِ فارسیِ معین نشان داده شده است. الفبایِ پیشنهادی، مشابه یِ الفبایِ اسپرانتو، برایِ هر آوایی (صدایی) فقط یک وات (حرف) انتخاب کرده است.

به کمکِ این الفبا می توان بسادگی تمامیِ واژه های فارسی را با تلفظِ دلخواه آن بدرستی نوشت و خواند.
به کمک این الفبا، حتا می توان به گونه ای آسان تر فارسی را آموخت و بزودی مانند پلی از این الفبا گذر کرده به الفبایِ زیبایِ فارسی برسند.

خود ویژگِیِ پویاییِ دبیره یِ پارسی که از الفبایِ هزاران ساله یِ زبانی که چونان چون سنگریزه هایِ هزاران ساله، سرما گرما چشیده، سوده وساییده شده است، سرچشمه می گیرد؛ نسبت به الفبایِ لاتینیِ پیشنهادی اَم، برتریِ چشمگیر و بزرگی دارد که بر کسی پوشیده نیست. نمونه وار می توان گفت که دبیره یِ کنونیِ پارسی، نوشتار ها و به ویژه سروده هایِ گذشته و اکنون را آسان، خواندنی و شنیدنی کرده، بی وابستگی به رندش (تلفظ) یا گویش. بیهوده نیست که رودکی، حافظ، سعدی، مولانا … پروین، اقبال، نیما، اخوان، شاملو، فروغ … را چه فردی از افغانستان یا تاجیکستان یا ایران و … بخواند، آهنگِ سروده در راستای زیباییِ آهنگینِ سراینده یِ آن در گویشِ خواننده نه تنها ناپدید نمی گردد که تواناییِ این دبیره یِ ویژه یِ زبان پارسی را در چند سویگانیِ (بُعدی) خویش، به سادگی و فروتنانه به نمایشی رنگین کمانانه می گذارد. برخی از واژه ها که در سروده دارایِ ایهام است اگر با حروفِ لاتینی نوشته شوند ایهام ناپدید می شود. نمونه اسامی چون دارا که هم اسمِ آخرین پادشاهِ هخمامنشی ست هم صفت است.

هدفِ بنیادین از این دبیره کسانی هستند که پارسی را نمی دانند یا نمی توانند بخوانند وبه کار گیرند. اینان حق و شایستگیِ آن را دارند که این زبانِ شکرین و شیوا را بیاموزند و به کار برند. ایرانیانِ جوانِ خارجِ از ایران و نسل های آینده، بخشِ گرانبهایی (مهمّی) از سازندگانِ ایرانی بهترند. به عبارت دیگر می شود گفت که:
هدف از انتخابِ این الفبا، تلاشی ست ابتدایی جهتِ جابجاییِ یادگیریِ پارسی با الفبایی که نونهالان و جوانانِ ما با آنها آشنا هستند، به یادگیریِ زبانِ پارسی با الفبایِ کنونی اَش. تلاشی برای نگهداری، آموزش وگسترشِ زبان پارسی.