سلام دوست گرانمایه نخست باید چشم، گوش و اندیشه مردم به واژه های نو ساخته شده خو بگیرد و سپس دستور ساخت واژگان و آئین واژه سازی باید در بازه دانش آموزشی به دانش آموزان آموزش داده شود، آن زمان می توان این آزادی در کار را به مردم و دانش‌آموختگان داد و اگر نه می شود مانند واژه کش‌لقمه (پیتزا) که پیداست سازنده آن از آئین واژه سازی خبر نداشته که نام ویژه (اسم خاص) چون نام غذا را کسی برابر سازی نمی‌کند

با درود بر شما هم میهن گرامی میثم جان!

من گرچه ندیده‌ام که کسی در این‌جا با بردن نام بگوید که سعدی و حافظ و … بیگانه پرست بوده‌اند. اما هدف شما را از این سخن درمیابم و می‌خواهم به آن پاسخی بدهم.

۱- بزرگانی مانند سعدی و حافظ و بسیاری بزرگان دیگر بیشتر پیرو زبان ادبی زمان خویش بوده‌اند و واژگان پارسی یا تازی رایج در دوران خود را بکار برده‌اند پس نمی‌توان بار سنگین بیگانه پرستی قطعی پیشینیان را بر دوش چند نام آور زبان پارسی گذاشت.
۲- بی‌گمان زبان ادبی بکار رفته در ایران از قرن چهارم تا یک قرن گذشته سدها برابر زبان رایج میان مردم همان زمان‌ها تازی پرستانه‌تر بوده است و در این کار هتی سرسختی نیز داشته‌اند زیرا در گذشته سنجش دانش دانایان نه به دانستن زبان پارسی، اوستایی یا کردی و سغدی بلکه تنها و تنها در دانستن زبان بیگانه‌ی تازی بوده‌است و اگر این نبوده بفرمایید که چه بوده؟
۳- سعدی، حافظ و فردوسی و بسیاری بزرگان دیگر مانند ابن سینا گنجینه‌ی بزرگی نیز از واژگان پارسی و اساطیر ایرانی را نیز در آثار خود بکار برده‌اند پس تلاش ایشان تنها دو سوی داشته است.
۴- بزرگان پیشین در دورانی می‌زیسته‌اند که برای ایشان بجز معدودی مانند فردوسی ملت و تمدن ایرانی ناشناخته یا چیزی مرده بوده است و بدان تعهدی احساس نمی‌کرده‌اند و بدیهیست که نادانسته آنرا نادیده می‌گرفته‌اند در گذشته و بویژه در یکهزار سال گذشته تنها دین مایه‌ی هویت بیشتر مردمان بوده‌است و نه حتی انسان بودن برای نمونه نجس دانستن غیر مسلمین از پیامدهای شوم آنچنان اندیشه‌ای بوده‌است. جایی که انسانیت و حقوق بشر فراموش شده و برده‌داری رایج بوده‌است نباید اهمیت دادن به ملیت و خانواده‌ی ایرانی را از هر کسی چشم داشت.
۵- بزرگان پیشین بجز اندکی فرزند زمان خویش بوده‌اند.
۶- شما دوست گرامی نیز به بزرگان پیشین مانند مقدسین و معصومین نگاه نکنید و تشریف ببرید سخنان بسیار بسیار رکیک مولانا در مثنوی را بخوانید و کتاب خبثیات سعدی که گویا خاطرات تجاوزهای گروهی است را بخوانید و مداحی‌های حافظ بزرگ را بخوانید یا آنجا که می‌گوید شاهد(معشوق) را از شش جهت می‌توان بکار گرفت و نیز به سرنوشت کیمیا خاتون دختر خوانده‌ی مولانا نیز نگاهی بیندازید که چگونه بدست شمس تبریزی آن قطب دراویش گردنش شکسته شد و کشته شد و مولوی این جنایت آشکار را هیچ به روی خجسته‌ی شمس نیاورد زیرا چنان که خود بارها گفته برای جان زن ارزش چندانی قائل نبوده‌است: «در بیشه‌ی شیران رو وز زخم میندیش کندیشه‌ی ترسیدن اشکال زنانست!». بی‌گمان در سعدی، مولوی و حافظ و همه‌ی بزرگان پیشین بزرگی‌ها بوده‌است که امروز ما به وجود ایشان سرافرازیم اما این را هیچ نباید به معنای معصومیت ایشان دانست و ایشان را بری از نادرستی و ناروایی دانست چه رسد به جایی که داستان پارسی نویسی در میانست! منظور آنکه من در عین ستاییدن بزرگی‌های ایشان نمی‌توانم کاستی‌های بسیار ایشان را نادیده بگیرم که یکی هم البته تازی ستایی بوده‌است و بیاد آورید آنجا را که مولوی در غزلیات شمس می‌گوید: «پارسی گو گرچه تازی خوشترست!» خب شما از یک مولا و مدرس فقه در مدارس دینی چه انتظاری دارید اینکه تازی ستای ناروا نشود؟ نه من چنان انتظاری از وی ندارم اما اینکه سخنان آن بزرگان را بی‌کم و کاست بخواهیم معیار قطعی زبان پارسی قرار دهیم زیرا ایشان بزرگ بوده‌اند خود سخن ناروایی است!

پایان رویارویی سره دوستان پارسی‌گرا و هم میهنان گرامی‌ای که زبان فارسی تاریخی را دوست‌تر دارند تنها در یک چیزست – اینکه ما براین بارویم که بزرگترین بزرگان زبان و ادب پارسی هنوز از مادر نزاده‌اند اما شما بر این باور هستید که باید به گذشته‌ چسبید زیرا انگار دیگر قرار نیست کسی بزرگتر از سعدی و حافظ از مادر زاده‌شود! حال آنکه شما درست با همین رفتارست که هفتصد سالست که مانع از بدنیا آمدن آنچنان بزرگانی شده‌اید و هر چه به پس می‌رویم بزرگی‌ها بیشتر و می‌شود و چنان که باید بزرگترین یعنی فردوسی را در سرآغاز و پیش از همه دید حال آنکه بهتر بود تاریخ ما بجای فرود هر روزه در حال بالاتر رفتن هر روزه می‌بود.

دوستان مخالفت سره‌گرایی و پیراستن پارسی فراموش نکنند که واژگان تازی با تازیانه و سرنیزه به این کشور وارد شدند و برپایه‌ی دستورات روشن و تاریخی خلیفه‌ها به محمود غزنوی‌ها بود که زبان پارسی به زور سرنیزه از دیوان‌های ایرانی به بیرون رانده شد و هر ساله خلفا نامه‌هایی دراز از واژگان تازی که به زور باید جایگزین واژگان پارسی می‌شدند برای حاکمان محلی ایران زمین می‌فرستادند. فراموش نکنیم که در نظامیه‌ها و همه‌ی مدارس اسلامی یکهزار سال گذشته کمترین مهر را با پارسی داشته‌اند و بیشتر مهر بلکه بردگی را با زبان تازی داشته‌اند. فراموش نکنیم جمله‌ی آن وزیر دانشمند دیلمی را که می‌گفت هر بار که در برابر آینه قرار می‌گیرم از خودم شرمسارم که چرا پارسی زبانم نه تازی زبان! بزرگان ما یک چنین نوع اندیشه‌ی بیماری داشته‌اند. یکی از بزرگترین مردانی که نوشته‌های وی از معیارهای مهم پارسی گرایی برای امروز ماست ابوریحان بیرونیست که در جایی زبان ملی ما یعنی پارسی و زبان محلی مادری خودش یعنی خوارزمی را چنان نکوهیده است که تو گویی بجز دادن فحش رکیک ناموسی به زبان پارسی هر چیزی که تصور کنید را گفته‌است و در برابر آن عربی را در جایگاه زبانی مقدس و آسمانی تا آستانه‌ی پرستش ستاییده‌است. خب از این دست سخنان در میان همین کسانی که شما بزرگان می‌دانید بسیارت و زمانی که خود ایشان این تازی پرستی را از بزرگترین افتخارات خود بر می‌شمرده‌اند و به قول ابوریحان بیرونی می‌گفته‌اند که «سخن علمی گفتن به پارسی مانند رفتن زرافه‌است از روی ناودان!» آنگاه شما در برابر این تازی پرستان سرافراز به بردگی میمون‌وار بیگانه برای پاسداری از نادرستی‌هایی که در آن بزرگان بوده‌است چه دارید می‌گویید؟

برای هزار سال زمانی که نسل کشی فرهنگی و تمدنی ایران زمین در جریان بود. جریان پلیدی که سرانجام هم شکست خورد و بزودی شکست قطعی نیز خواهد خورد هتی یک تن مرد نام آور پدید نیامد که در برابر این یورش بی‌امان درندگان برای نابود کردن فرهنگ و زبان پارسی هتی یک جمله بیاید و بگوید دریغ از تنها یک واژه! اما اکنون که ما دوستداران زبان پارسی نه با عربی دشمنی داریم و نه قرار هست آنرا ممنوع کنیم و نه به عمر و عثمان فحشی داده‌ایم و تنها برای پاسداری از ناموس خویش که زبان پارسیست و برای پایداری نژاد و فرهنگ خویش که در گرو نگهداری از زبان پارسیست آمده‌ایم آنرا نیکوتر و نیرومندتر و سره‌تر کنیم از هر سویی در برابر هر سره‌گرایی یک میلیون نفر پدید آمده که می‌گویند چرا می‌خواهید میراث کهن فارسی نیمه عربی را نابود کنید! چرا می‌خواهید با بزرگان بجنگید و با سعدی و حافظ بجنگید! شما بیایید و به ما بگویید که چرا امثال حافظ و مولوی با آن همه بزرگی‌ها رفتند و با فردوسی جنگیدند؟ چرا با کیکاوس وشمگیران و ابن اسفندیار جنگیدند؟ اگر ما یک هزار سالست که نیمه عربی زبان بوده‌ایم اما در برابر آن هزاران سال پارسی‌گوی سره بوده‌ایم آیا این یک هزار سال میراث البته ارزشمند زبان نیمه عربی فارسی خود بر روی جنازه‌ی زبان اوستایی، پهلوی و پارسیگ بنا نشده‌است؟ پس ما نیز که پیش آهنگان دنیای نو و بشارت دهندگان آمدن مردان بزرگتر از سعدی و حافظیم آفریننده‌ی زبانی نو برای جهانی نو هستیم و خواهیم بود!

میثم جان گفتید: «اکنون شما بیایید و چامه‌های این بزرگان را ویرایش کنید، ببینم میتوانید اون آهنگ و قافیه را نگاه دارید یا نه!»
اگر این دلیلست خب پس شما بیایید سخنان زرتشت در گاهان را به تازی و عربی یا فارسی امروز در آورید تا ببنیم چه چیزی از آن اشعار هجایی برجای خواهد ماند؟ این که دلیل نشد!

این بسیار شگفت انگیزست که شما ما را برای آوردن زبانی نو و برتر دشمن سعدی و حافظ می‌نامید حال آنکه هر یک از این بزرگان تنها با زیر پا نهادن و البته عربی‌تر کردن زبان بزرگان پیش از خود بود که به زبانی نو می‌رسیده‌اند! شما اگر سخن سعدی را با فردوسی بسنجید می‌بینید که سعدی آن زبان را بسیار زیر و رو کرده است و پس از وی حافظ زبان سعدی را که تا پیش از وی بزرگترین غول زبان پارسی بود کاملا عربی‌تر کرده‌است و حافظ زبان سعدی را نیز زیر و رو کرده‌است خب آیا باید اکنون سعدی و دوستدارانش باید بیایند و حافظ را شلاق بزنند؟ چرا داستان را به این شکل نمی‌بینید؟ هر یک از آن بزرگان سرور و معیار زبان زمان خویش بودند و نیز ما هم همین سروری و معیار بودن را بر زبان زمان خویش خواستاریم و اینکه نمی‌خواهیم برده‌ی حلقه به گوش زبان مولوی یا حافظ باشیم هیچ بدان معنی نیست که ارزش آن بزرگان را نمی‌دانیم و تنها بدان معنیست که دیگر نمی‌خواهیم برده باشیم!

من پیوسته براین هستم که آیندگان خواهند گفت که: «روند رو به فزونی سره‌گرایی در میان ایرانیان امروز خود بزرگترین مبارزه‌ی فرهنگی تاریخ با بردگی و برده‌داری بوده‌است»
ما دیگر برده نخواهیم بود
گرچه راه بسیار درازی در پیش است
اما برای رهایی
برای آزادی
سره سازی زبان پارسی
خود نخستین گام و نه واپسین گام ما خواهد بود
این یک خیزش تمدنی
و یک رنسانس است
و این خود چیزی نیست که بتوان آنرا خُرد شمرد
ما آمده‌ایم
بدخواهان ما زمانی دراز در ترس بودند که ما پدید آییم
اکنون ما هستیم
ما آمده‌ایم
و حق خویش را خواهیم گرفت
و به هیچ چیزی کمتر از حق خود خرسند نخواهیم شد
هرگز
ما درباره‌ی پرورش و پالایش فرهنگ ایران زمین تا آسمان تا بی‌نهایت
باکسی شوخی نداریم
این یک رفتار سرسری یا ملی‌گرایی با تقلید از اروپاییان نیست
این یک خیزش تمدنیست
ما تا مغز استخوان همه‌ چیز را ایرانی‌تر خواهیم کرد
تا جایی که برخلاف امروز و یکهزار سال گذشته دیگر کسی ایرانی بودن را خجالت نداند
ما شرم و حسادت اعراب و دیگران را نمی‌خواهیم (چنان که ایشان درباره‌ی ما خواستند)
اما سروری و برتری و پالایش زبان و فرهنگ خویش را تا بی‌نهایت پیگیری خواهیم کرد
این تند بادیست که تازه در حال آغازست …
بردگی روبه فروشد و آزادی در راهست