هم میهنان عزیزی که یادداشت بر کتاب می نویسید، بد نیست بهنگام نوشت یادداشت های خود کمی به این نکته بیندیشیم که نگارش کتاب برآمد چند سال کار و تلاش است، هر چند خطاهای فراوان داشته باشد و باید که به آنها اشاره کرد، ولی ارج کار را فراموش نکنیم و به بهانه انتقاد نویسنده را نومید از کار خود نکنیم. آن هم در شوره زار فرهنگی ایران.

بابا این علی نورایی بسیار بسیار بی‌سواد است. بارها برای وامواژه‌های ترکی را Turkish (نام انگلیسی زبان ترکی استانبولی!) نوشته است با اینکه کمابیش همه وامواژگان ترکی ما از ترکی میانه و جغتایی است که به آنها زبان‌های Turkic می‌گویند. این آقا درست فرماید در بسیاری از جاها با این که واژه‌ی نخستین در پارسی کهن و اوستایی به یک ریخت بوده است، ریشه واژه را به اوستایی برگرداننده است، برای نمونه برای واژه “زبان” گفته هم در پارسی کهن، هم در اوستایی به دیسه‌ی zbâ بوده است، با این روی واژه را اوستایی دانسته است. ما که بدمان نمی‌آید ریشه‌های بیگانه‌ی واژگان زبانمان آشکار شود ولی ایشان افسوسمندانه در این زمینه هم بسی سست رفتار کرده است، برای نمونه واژه‌ی “برده” که از پارسی میانه ورتک آید را تا واژه اوستایی وَرِتَ ردیابی کرده است، با این روی نمی دانسته است در اکدی به “برده‌ی مرد” وَرتوم می‌گویند و واژه ریشه‌ی میان‌رودانی دارد نه ایرانی! برای همین هم همخوان در دیگر زبان‌های هندواروپایی و ریشه در پوریوهندواروپایی نتوانسته برای آن گیر بیاورد. سپس می گوید بردج عربی از پارسی آمده با اینکه از پارسی میانه‌ بردگ می آید، زیرا کمابیش همه‌ی پسوندهای “َگ” در پارسی نوین افتاد است و آن” ج‌” در بردج عربیزه گ است، این کژی را برای بسیاری از واژگان پارسی میانه که به عربی رفته باشد، کرده است؛ یا شیء را عربی گفته است با اینکه به گفته‌ی زنده‌یاد دهخدا شی عربیزه‌ی چی، کوتاه‌گشته‌ی “چیز” پارسی است. همچنین دانش ایشان از پارسی نوین هم کم است.: در رویه ۳۵۹ نشان داده واژه پارسی کهن Paru-zana که همانگونه خودش هم ناسرراست می‌گوید می‌توان Parva-zana هم نوشت، به معنای “چندین گونه از آدمی” به پارسی نوین نرسیده است! بااین که واژه پَروَز که در پارسی نوین کلاسیک به معنای نسب یا تبار است، چنانچکه زنده‌یاد فردوسی سراید: بدو گفت من خویش کرسیوزم/به شاه‌آفریدون کشد پروزم، از آن آمده و برخی نادرست آن را مجاز پَروَز، گونه‌ای از جامه دانسته‌اند. یا کم‌کاری هم بسیاری داشته است برای نمونه در رویه‌ی ۸۰ ریشه هندواروپایی do & de آورده و گفته که در انگلیسی به دیسه‌ی to و در اوستایی دَ رسیده است با این روی”تا” پارسی را از همان ریشه را نیاورده است! که در پارسی میانه تاک بوده است را نمی‌آورد. ببیند این نوشته تا چه اندازه پر از کژی است که یک نوآموز تازه‌کار مانند بنده از آن به آسانی می تواند کاستی بگیرد! گاف‌های گنده‌ی ایشان تنها همین ‌ها نیست در دیباچه پارسی کهن و اوستا را در یک بخش گذاشته و کردی و پشتو و بلوچی سغدی را هم در بخشی دیگر، با اینکه اوستایی و سغدی و پشتو از زبان‌های ایرانی خاوری هستند و کردی و پارسی و بلوچی باختری هستند! دیگر کژی‌هایش را درباره زبان هایی آلتایی می توانید در همانجا ببینید. خودش هم آشکار سوگیری خودش را آشکارا گوید:
“هدف از نوشتن این فرهنگ جلب توجه خوانندگان به این یگانگی و همبستگی ملت‌ها است که متاسفانه بعلت کتمان آن در قالب‌های گوناگون الفاظ نه تنها فراموش شده بلکه با یک سلسله تعصبات قومی و نژادپرستی جایگزین شده است.”
همیشه که نباید ملی‌گرایان سوگیری داشته باشند، ملی‌گراستیزان بویژه این چپ‌وچوله‌ها، سوگیری خیلی دارند، نمی‌اندیشم جز انگلیسی زبان دیگری یادگرفته باشد و تنها سخنانی که در راستای هدفش بوده است، گردآوری کرده است.