درود بر شما و آرزوی شادی و تندرستی
باید گفته شود که:
۱- تنها به جای فقط
۲- پرسش به جای سوال
۳- اکنون به جای حال حاضز
و برای دیدن برابر های پارسی بیشتر به من پیام دهید.
اما پاسخ:
درخواست شما مانند این است که:«خوب می دانم که اگر از کوه خودم را پرت کنم،می میرم. من اگاه هستم که خواهم مرد، شما به من بگویید که از کجا و چگونه خودم را پرت کنم؟
کار برد نادرست واژگان که آن را درست نمیکند. اگر گروهی ناروا و نادرست یک رفتاری را میکنند، هرگز رفتار ناپسند، را پسندیده نخواهد نمود.
«گاها یا گاهن» هر دو نادرست و نارواست و نباید به کار برده شود.
بدرود

کوتاهِ سخن آن که:

فارسی یا باید یک روش قید ساز قانون‌مندِِ فارسی داشته باشد یا باید این روش قید ساز قانون‌مند را وام بگیرد.
روشِ « بـ + اسم = قید» تا اندازه‌ای نیاز ما را برطرف می‌کند و این را باید به عنوان یک روشِِ خوبِ قید سازی پذیرفت.
مانندِ: سریعا = به سرعت

ولی این روشی کلی نخواهد بود برای نمونه به جای “یومیا” گفته می‌شود “روزانه”، پس «انه» نیز یکی از روش‌های قید سازی خواهد بود.

ولی این روش نیز کلی نخواهد بود چراکه برای قید ساختن از مصدر از پیشوند «ب» استفاده می‌شود و نه از پسوند «انه»، بلکه از پسوند «ی» استفاده می‌شود: رفتنی و …

گاهی نیز صفت به تنهایی نقش قید دارد.

نبود یک روش یگانه و توانا برای قید سازی در فارسی یک ضعف است.

بودنِ روش‌‌های مختلف، بسیار خوب است، به ویژه برای شعر و داستان ولی زبانِِ دانش نیازمند سادگی است.

به نظر می‌رسد به جای وام گرفتن روش قید ساز قانون‌مند فراگیر بهتر باشد این روش را از دل خود زبان فارسی یافت.

این که ما بجوییم و قید هر واژه را بیابیم مانند قیدهای استاد، با زبان دانش هم‌خوان نیست؛ مانند این که به “گاها/گاهن” بگوییم گهگاه یا هرچند گاه.

فرض کنید یک روش قانون‌مند باشد مثلا پسوند «انه» آنگاه به آسانی به جای “گاها” گفته می‌شود «گاهانه».
پسوند «انه» را برای مثال گفتم نه اینکه اینگونه قید بسازیم.
در پایان باید گفت نه پسوند «انه» می‌تواند جای پسوند قید ساز را بگیرد و نه پسوند «ا» که یکی از دوستان گفتند، چرا که همین اکنون نیز هر پسوند در فارسی چند نقش را بر عهده دارد و این آشفتگی مناسب زبان دانش نیست.

ولی باید آن را یافت …