«تلاش» تا جایی که من میدانم فارسی نیست، که از زبانهای آلتایی (ترکی یا تاتاری یا مغولی) است.
بجای آن باید از کوشش بهره بگیرید.
رویهمرفته درباره‌ی فارسی بودن واژه‌های خشک (جامد) نمی‌توان آسوده بود.

ولی توانایی یک زبان در پذیرش واژگان دیگر زبان‌ها و کاربرد دستور ساخت‌واژه‌ای ویژه‌ی خود را نباید ساده نگریست. و این پرسش بایسته است که چرا زبان فارسی از این توانایی بهره‌گیری نمی‌کند؟
برای نمونه: تازیان مزگت را هم‌سنگ مسجد گرفته و از آن ساجد، مسجود، سجاد، سجده و … را می‌سازند. ولی ما چه کار می‌کنیم؟ اتوماتیک، اتوماسیون، اتومات و یا مکانیک، مکانیزم، اتومکانیک و یا شکل، متشکل، تشکیل، شاکله، شکیل را بدون در نگر گرفتن روش‌های واژه‌سازی پارسی و بدون دگرش پذیرفته‌ایم.
پرسش اینجاست: این فرهنگ را چگونه دگرگون سازیم؟