دیدگاه‌ها برای: فارسی افغانستان و چالش‌های پیش رو https://parsianjoman.org/2977/%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%88-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d8%b1%d9%88/ Fri, 29 May 2020 15:16:30 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.0.10 توسط: آذر مقدم https://parsianjoman.org/2977/%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%88-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d8%b1%d9%88/#comment-10765 Fri, 29 May 2020 15:16:30 +0000 http://www.parsianjoman.org/?p=2977#comment-10765 با درود بر شما استاد گرامی، نقدی بر مطالبی که فرمودید دارم.
فرمودید که : ما مردم افغانستان سال‌هاست که از برخی فارسی‌زبانان ایران که همه میراث کهن را به خود اختصاص داده‌اند، گله‌مند بوده‌ایم.
و سپص فرمودید که : از جانبی دیگر می‌دانیم که زبان فارسی در ایران مسیری رو به رشد داشته است. بسیاری از پیشنهادها و راهکارهای رشد و بهسازی زبان در ایران تجربه شده و ما می‌توانیم و حق داریم که از آن تجربه‌ها استفاده کنیم، آنچنان که مثلاً اگر عرب‌زبانان مصر واژه‌ای یا ترکیبی تازه در زبان عربی ابداع کنند، همه مردم عرب‌زبان حق استفاده از آن را دارند.
سپص فرمودید که : این در واقع استفاده از ذخایر مشترک ماست، نه از سهم دیگران. این در واقع مثل معدنی در زیر زمین است که در مرز دو کشور واقع شده باشد و هر دو بتوانند از آن استفاده کنند، بدون این که متهم به وابستگی به کشور دیگر شوند.

استاد گرامی درست است که پارسی زبانها ، چه بخواهیم و چه نخواهیم حق استفاده از میراث کهن ادبی زبان پارسی ایرانی را دارند اما در واقع این کشور ایران کنونی است که دنباله و وارث همان ایران تاریخی است. زمانی که پایتخت ایران، بخارا بوده است ، خود مردم بخارا سغدی‌زبان بودند. در زمانی دیگر پایتخت ایران ‌شهر «غزنه/ غزنی» با مرکزیت زابلستان بوده است که باشندگان آن از قوم سَکاها بوده‌‌اند و زبان سکایی داشته‌‌اند. گسترش زبان پارسی در این نواحی به همت سرداران و حاکمانی بوده است که خود را به نوعی ایرانی میدانستند و در پی افراشتن افتخارات و قدرت گذشته بوده اند ، اولین آنها یعقوب بود از سیستان و بعدی خاندان سامانی. اینها اگر خود را ایرانی و پارسی زبان نمیدانستند ، زبان گویشی خود را ، همچون اکنون که سعی در تغییر نام این زبان دارند، به سیستانی یا بلخی یا خوارزمی یا سمرقندی تغییر میدادند، اما آنهادر یه قدرت خود به گسترش و پایداری زبانی همت گماشتند که آن را پارسی ، یعنی برخاسته از پارس میدانستند.اما پارس کجاست ؟ آیا ناحیه ای به جز همین استان پارس در قلب ایران کنونی است ؟! زبان پارسی تاریخچه ای بس طولانی دارد اما خاستگاه آن ایران کنونی بوده است .برخی انتساب آن را به دلیل نام باستانی ایران که از سوی رومیان و یونانیان و در تاریخ هرودت ، پرس خوانده میشد ، میدانند، اما حتی شاهان هخامنشی ، ایران را همواره ایران ، یعنی جایگاه همه اقوام آریایی و همه سرزمینهای تحت قلمرو خود میدانستند و فقط خود را پارسی میخواندند چون از پارس ، در همین ایران کنونی ، بر خاسته بودند.
سوالی که با توجه به گفته خود شما مطرح میشود این است که وقتی کانهای این معدن در مرز مشترک ، تنها به واسطه تلاش یک سویه یکی از مشترکان ، به بهره برداری و خلوص میرسد ، سهم سوی دیگر در کجاست ؟ آیا این به نحوی سوء استفاده از تلاش های دیگر سو نیست ؟
حال این سوی مرز با گشاده دستی ، اجازه استفاده از تمام کانهای این معدن را به سوی دیگر میدهد اما ادعای مالکیت کانهای این معدن ، دیگر زیاده خواهی است !
مولانا گر چه فارسی زبان است اما روح عرفان ، فلسفه و تصوف ایرانی در سرار آثار او به چشم میخورد. حتی شخصیتهایی که بر طرز فکر و ذهنیت او اثر داشته اند ایرانی بوده اند یعنی از همین سرزمین کنونی ایران که مهمترین آنها عطار و شمس است . حتی همین زبان که شما در حال دفاع از آن هستید ، با توجه به نامی که دارد از همین سرزمین کنونی ایران بر خاسته و در نواحی شرقی امپراتوری ساسانی ، گسترش یافته.

]]> توسط: Qudos Talash https://parsianjoman.org/2977/%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d9%88-%da%86%d8%a7%d9%84%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%be%db%8c%d8%b4-%d8%b1%d9%88/#comment-826 Tue, 23 Jun 2015 17:56:13 +0000 http://www.parsianjoman.org/?p=2977#comment-826 ۲۳th june 2015
in ham-shari wa ham-mihan am be zaban parsi-tazi nabesht-ye khobi ne mode ast. kenon khorasani ha bad gone-ye gir aamede and
:
۱- az yek so bi-gane ha keshwer ra Koch-nashin (mos-ta-may-rae) khod sakhte and, mi koshand fer-hang poch wa na-dorost shan ra ber merdom be paziranand. yaki az zayan haa shan ,be zor pazirandan zaban shan ber merdom wa nawesend haa-ye khod ferokhte ast.

۲- az deger so ham-mihan ha-ye poshton ma ra Pakistan ba islam diubandi wa tang-andish aamozesh dade ,ba jang-afzar be deron mihan ma mi farastad; ta ba bi-gane ha be jangand. ger-chae az did ya naegere man her goroh-ye ke ba bi-gane ha naberd ne mayed ,kar dorosti mi konand , chon bi-gane ha ham bera-ye khosh bakhti merdom ma ne aamede and, wer-ke an haa bera-ye sodmandi aayende-ye shan wa zir feshar gozashtan iran ,russaye ,chin wa deger keshwer ha der keshwer khorasan and.

۳- be gone-ye ke az naweshte ha-ye nawesende ha-ye jamayaet islami wa berkhi deger goroh ha ber mi aayed, jamyayaet islami ,bodan amrika-ye ha ra ber taleb ha ber-teri mi dahad. sham mi tawanid naweshte ha-ye agha ekram andish-mand ra der tar-gah khorasanzameen be khanid,ham naweshte ha-ye deger nawesende ha-ye jamayaet islami der tar-gah khorasazameen ham-andishi ba agha-ye andish-mand ra neshan mi dahad.

roshan-andish ha-ye khorasani bayed sakht kar ne mayand, wa rah sawomi ra ber gazinand, aagahi merdom ra bala be borand; ta der aayende be tawanim ferman-rewa-ye merdomi der keshwer khorasan ber paa sazim

]]>