در پارسیک واژه‌ی «جان اسپار» (جان‌سِپار) آمده است.

درود به پارسی انجمن –
دین دبیره را چه کسانی و در چه زمانی ساختند ؟ نه اینکه ساسانیان انرا پایه نهادند ؟ گیرم که بگوییم نه پیشتر بوده ناچار ساسانیان ان را میدانستند و شناخته بودند – یکبار نیندیشیدید که چرا باید از هام دبیره بهره میبردند انان که پازند را با دین دبیره مینوشتند چرا نوشته های دیگرشان را با دیدن دبیره و یا گونه ای از ان نمی نوشتند ؟
نارسا برای کی ؟ بی گمان برای رسایی کاری همچنان با هام دبیره نوشتند و برای کاری رسا از دین دبیره یا گونه ای از ان بهره وری نکردند –
– ایا این ساده پنداری نیست که گمان کنیم هام دبیره دبیره نارسا بود و ساسانیان سرسری ان را رها نکردند (انان که توانستند دین دبیره را بسیازند و دبیره سنگ نبشت هم داشتند چرا خود را اسوده نکردند ؟
بی گمان پشت این رازی بزرگ و زیبا و هوشمندانه است که اندیشیدن درباره ان گویا برای زبانشناسان زمان ما سوداور نیست –
یا بودن هزاروش را چنان ساده انگارانه به بی سوادی هخامنشیان میبندند که مرد نمیداند گریه کند یا بخندد –

هام دبیره بزرگترین گواه پارسی بودن همه ایرانیان است و خرسندم که این گواه زنده از پس تاریخ است تا روزی همه انان که ایران را کشور اقوام کردند زیر تیغ راستی و دانش سر فرود ارند –

بوژ اَواَم نپرت
کو اج تو اوَرتَرَم پت وَس گونَگ هیر
اشور و انگور – و هست تر وگونگ هیر هم در پهلوی به یک سنگ گفته میشده – هیر همان خیرخواستگ نیز هیر و خواستگ امده است
شیرین باراورت
بوژ اوام نپرت
همسنگ است

؛-شیرین بارآورد – شیرین با اور-
نمیشود در نپرت هم د گذاشت و هم ت یا د بگذارید و به لهجه تیسفون و سورستان بخوانید یا ت بنهید و به لهجه مردم پهله و پارس انشان و خراسان بخوانید

همچنین بند نخست هم گمانم اینگونه بوده باشد

خورشیت ی روشن اُد پُرماه ی بَرازَگ

روژِندا برازند از تنوار ی اوی درخت

مُروان ی بامیان (باویان ) اوی وازِند شادیها

وازِند کبوتر [اُد] فرَشَه‌مُرو ی وسپ [گونگ]

سراُیند اُد آواژند … کنیگان

بِستایند [هماگ] پد آواز تنوار ی اوی [درخت]

اگر اواژ نویسید باید ان از هم اژ باشد و اگر اواز بخوانیم باید ان نیز از باشد

تنوار نخست تنه است و تنوار سپسین ستایش و افرین است بچم – تنوار هوی درخت – تناور ای درخت تناور ان درخت تناور بادی درختا — میگوید همه باواز درخت را میستایند و میگویند تنوار اوی درخت
مانند انکه بگویی روشنا میتابد از پشت پروارای قوچ
و کودکان گویند باواز درشت پروار ای قوچ

شهید مانند بسیاری دیگر از واژه‌هایی که از عربی آمده بار کنایی و استعاری و… دارد. چون خود واژه مانیک «گواه» دارد بیک اینگونه واژه‌ها نماینده‌ی یک باور، یک رخداد یا … هستند می‌توان واژه‌ای را جایگزین کرد که همان کار را به روشی دیگر به شنونده برساند.
همانند جانفشان
شاید بگویید این واژه برابر فداکار است، بیک فداکار را همان « پیشمرگ» می‌توان دانست.

باختن با واژه https://en.wiktionary.org/wiki/bought همریشه است و به معنی، آزاد شدن، هزینه کردن، خریدن، تسلیم کردن و خم کردن هست
جانباخته یعنی کسی که جان خود را آزاد، هزینه، تسلیم کرده
همانگونه که گفته شد این در فرهنگ ایرانی نیست، پس یک واژه نزدیک به آن گزیده می شود

شاد باشید