همان گرده/گرته/کرذه که در نبیگها امده و به بخشی از زمین کشاورزی نیز میگویند بچم محموعه است گله نیز مجموعه و جمعیت است و برای هر گله ای میتوان گفت چه مردم چه گوسفند چه هر چیز دگر . گشت نیز همان گرد است گشت ان را دور ریخت . گشتشان امدند یعنی جمیعا امدند
پر گله ترین کشور یا پر گل ترین کشور یعنی پر جمعیت ترین کشور

در نیگهای پهلوی زرتشتی نیز گرته/ گرده یعنی مجموعه

گر/گل =جمع
گره/گله/گزوه =جمعیت/جماعت/مجموع/جمع کردن
گرت/گرد/گشت=مجموع/تجمیع/جامع/جمیع
گرته/گرده/کرته/کرده=مجموعه
گلان=اجماع/اجتماع
گلا/گلاگ /گروک=جامع
گرود/گرول=جامع/جمع
گلیم=جامعه/متجمع /جامع فراگیرنده هر رخت فرا گیرنده
گلگان=جمعیتها/مجامیع
بگل /به گل / بغل= جماع/جمع/اجتماع
گلی /گلک/گریه/گروه= مجتمع/جمیعا
گرایه/گرش = تجمع /اجتماع

بسیاری از اینان که اوردید اصطلاح اند اصطلاح که پارسی ان میگویند واژبند یعنی وازگانی که در یک رشته بر سر ان سازش شده بدین گونه نمیتوان برای ان برابر پارسی اورد اینکه در میتوان در انگلیسی و هر زبان دیگر میتوان برای ان برابر اورد و تنها در انگلیسی نمیشود برای انست که در انگلیسی و هر زبان دگر برای برابر ان سازش شده در پارسی نه – چرا در پارسی نه ؟ چون پارسیان از عربی بهره برده اند و واژگان خود را فرو نهاده اند-
–
با این همه در پهلوی و نبیگهای تاریخی که میگشتم یا نوشته های پزوهشی برابر پارسی بسیاری واژگان نوشته ام -باید یک دستی به سر و رویش بکشم یا بفرستم برای پارسی انجمن یا جای دگر برای چاپ . برخی از وازگانش بدین کار میایند میگردم میانشان برایتان میفرستم

سروده هایی به پارسی بیخته -اینها بسیارند تنها سه تا را برای نمونه می اورم وگرنه هزاران سرود پارسی است

پارسه ، ای میهن ایرانیان
ای که به خوبی سرهرکشوری
میهن تهمورث و کیخسروی
تخت منوچهر و جم و نوذری
جایگه قارن و گودرز و گیو
زادگه رستم و زال زری
مان لر و دیلم و شول وبلوچ
کشور کردان زبان آوری
ماد فریدونی و گرد آفرید
میهنک کاوه آسنگری
خاک ارشکانی و نوشیروان
آتش زرتشت زبان آگری
مرز بزرگانی و آزادگان
ماد مهانی و زبان دری
از در دربند همی تا به هند
از در انتاکیه تا کشغری
میهن مایی و تویی مام ما
ما همه فرزند تو تو مادری
بهر چه اینگونه نژند و نزار
ای که تو از هرچه جهان برتری
‌از پس شاهی و مهی و سری
بهر چه افتاده بدست خری
چون گهر برمکی اید پدید
بر سر اخشید کند افسری
اهرمن از دست خداوند نیست
دیو چه داند ره پیغمبری
هیز بود ازدر گرماوه در
بیوه ندارد هنر دختری
اخته نراند گله شیشکان
ماده آماده نداند نری
ساده توان بر زبر او نوشت
کَنده نباشد زدر شیگری
گرچه پدر باب گرامی بود
نیست پدر را هنر اودری
دختر دوشیزه بیوگان شود
بیوگ دختر نشود دیگری
گرگ بیابانی نگردد اَیار
دیو نباشد ز در دادری
از در رادی و بزرگی مکیب
راه مگردان سوی ناباوری
تاج منه بر سر دستاربند
از در تیغ است نه زی سروری
چند سپارم به دریغ و درنگ
تا بشود روز سیه اسپری
گرهمه برکام نگردد سپهر
خیزم و چون رستم پیشآوری
تیر خدنگی سر پیکان چو آب
در کشم از ترکش افسونگری
فروَهلین تیر زنم تا خلد
در جگر سرکش مازندری
مُرز بدان را بدرم تا به ناف
چوغ نشانم سپس آهری

–
خون روان است ز چشمم همه گاهی آری
خنده زخم بجز گریه ندارد کاری
سر که در پای تو باشد به همین خرسندم
بار سنگینی سر نیست بدوشم باری
من که گردی ز تو ای خوب ندارم بر دل
گر چه تو میروی و بر سر من آواری
من که چون سنگ ز چشم همه دور افتادم
گوهرم گر توام از روی زمین برداری
چند روزیست که دانسته‌ام ازهرچه که هست
هیچکس نیست بجز بیدلی و دلداری
گرچه من نیستم اندازه کنارت باشم
تو بزرگی و بسی از سر من بسیاری
آذرخشی مگر از تیغ تو ناگاه جهد
تا که بر پست و بلندم همه بارانی باری
گرچه در روی زمین راه بهنجاری نیست
بهتر از مهر توام کو بجهان هنجاری
زخم دیگر زن و از هر دو جهانم برهان
که نمانده ست مرا با دوجهان پیکاری
یار با مغبچگان باش و بشادی گذران
نیست در کوی مغان بهتر از ایشان یاری
گر چه امروز مرا با تو سر و کاری نیست
سخنی هست اگر گوش شنیدن داری
با تو یا بی تو جهان گذران میگذرد
ای که درمانده این هستی گردن باری
اگر از شور لب دوست به خود می‌پیچی
یا چو من از همه چیز و همه کس بیزاری
مرگ ناخوانده به مهمانی ما می‌آید
به دم و بازدمت رفتن خود نشماری

–
خور چو مرد پارسی بر سر نهد تاج زرش
می تراود خون شب از تیغ تیز خنجرش
چون درفش کاویان هرسو فشاند گوهرش
همچو مرغان گرم گیرد جوجگان زیر پرش
روشنا گیرد جهان از پرتو روشنگرش

آمد از کابل فسیلی پیش و اسبش در هم است
مادیانی خنگ پایش کره بوری در رم است
اسپبان گفتا که نام کره رخش رستم است
ارزش ان شهر ایرانست و گر دانی کمست
کو سوارش تا بران ازاد سازد کشورش

رستم انجا بود و پیش امد نگفته چون و چند
پس کمندی گرد سرگرداند و اوردنش ببند
دست بر پشتش بمالید و فرازش شد بلند
هرچه تازاندش نبود اگه ز مرد زورمند
ماده خنگ امد که برگیرد سرش از پیکرش

پس به مشتی دور گردانید و وا کردش ز سر
رفت آنگه تا خرد ان رخش را با اخشِ زر
اسپبان را گفت این کره چه ارزد ای پدر
گفت ایران را تو میخواهی به ایرانش بخر
کار ایران راست گردان گر تویی رستم برش

اینک ایران گشته پامال پی افراسیاب
نی سپاه رستمی تا پیش راند پر شتاب
نی فسیل اسب و نی آن پهلوان رخش یاب
مانده پیر کابلی انجا و چشمانی پر اب
کس نمیداند چه خاکی کرد باید برسرش

این همان کشور که خاک سام و زال و رستم است؟
خاک پاک تالش و کوچ و بلوچ و دیلم است ؟
مرزبانش اشکش و گودرز و هوشنگ و جم است
پرورشگاه یلان ،گرشسب و گیو و نیرم است؟
من شوم برخی آن خاک سپهبد پرورش

ماردوشان بس فراوانند افریدون کجاست
پشت ایران و پناهش مردم پشتون کجاست
ان دو نیک آهنگ پاک اندیش بخت آهون کجاست
آن جوانان گسی کرده سوی هامون کجاست
کو درفش کاوگان و کاوه آسنگرش

شد گلستان سینه پامیر و هندوکش فغان
کو اشو زرتشت تا اید ز بلخ بامیان
کرد کرمانجان گرفتارند در سنجار و وان
رخت بسته پهلوی از شهر اذرپادگان
کو شهنشاهان کوشانشاه میهن گسترش

شد ز پهله ی پارس بیرون لشکر کوچ و بلوچ
یک سر ِ انگشت از اینان نبودی هیچ لوچ
همچو قوچان گاه ِ جنگ و چون خروس اورده خوچ
بر فراز پیل اشکش پیشران مانند قوچ
نیزه اندازان کنارش می رود با لشکرش

گو به ایرج زادگان این ناهماهنگی چراست
این همان ایران که نام دیگر ان اریاست
از در انتاکیه تا سند یک جغرافیاست
نام ان مرزست و زخم است اینکه بر جان شماست
هرکه میهن خواهد ایران کشور پهناورش

دیلم اسپاران کجا شد انکه گیتی میدوید
کو بلوچانی که گاه جنگ کس پشتش ندید
مرد آذرپادگان کو آنکه گیتی را سزید
کو سوار زابلی انکو دل شیران درید
پارسی کردان کجا گردید و بلخ بخترش

–

راستش گرچه برخی کوشیده اند نمونه هایی بگویند بیشینه انها وازه های ناخوش و ساختگی هستند و انچه در پهلوی هست نیز اگر چه پهلوی زبان بسیار توانمندی است. اما از انجا که عربی بنیاد پارسی را نابود کرده ان وازگان نیز پوچچ شده اند مشکل پارسی با پیدا کردن وازگان برابر عربی نیست پارسی را باید دلسوزان از نو به پهلوی نزدیکش کنند به زمانی که هنوز به عربی الوده نشده و وازگانش را دور از واژ عربی و دستور عربی باز گفت
زبان عربی زبانی سامی است که ریشه ای با زبان اری و پارسی نا پیوند است و وازگانش و شیوه اش با پارسی پیوند ندارد برای همین برابر سازی برای واژگان عربی که در پارسی امده اند کاری نادرست و نابجاست و نمیتوان با این راه کاری از پیش برد عربی همه چیز پارسی را به هم ریخته و با این کارها درست نمیشود بلکه واژگان عربی را پارسی کردن و در پارسی گفتن زبان پارسی را نابود تر میکند برای همینست که کسانی که میخواهند پارسی بیخته ( به ان پارسی سره میگویند گمان میکنند سره یعنی پاک و بیخته نمیدانند که سره یعنی اصل و اصیل و ناسره یعنی تقلبی ) باری برای همینست که پارسی بیخته بسیار بد میشود و هرکس دشمن پارسی بیخته میشود چرا که این که اینان به نام پارسی پاک و بیخته می اورند. پارسی گویی نیست عربی گویی است گرچه گمان میکنند پارسی است نمونه ای می اورم تا بهتر دریابیم گروهی از عربها به انگلیس رفته بودند میخواستند انگلیسی سخن بگویند و راستی انگلیسی گپ میزدند در عربی یک اصطلاح عربی بدوی است که میگوید بعد حیی بعد قلبی یعنی پس زندگیم گرامی تر از زندگیم ای فرای دلم

اینها هم که میخواستند انگلیسی سخن بگوییند میگفتند افتر مای لایو افتر مای هارت
اینک گپ ایرانیان است که پس از هزار و اندی میخواهند پارسی گپ زنند و نمیدانند چه کنند

من خود سخنورم از چند سال پیش همه سرودهایم به پارسی بیخته است بیخته از ان میگویم که پارسی بیخته است و عربی ندارد سروده های بسیاری هستند هر کس ان را بخواند نخواهد دانست که ان سروده ها سروده بیخته است چرا که روان است

اینها را برای این سرودم که نشان دهم پارسی گویی شیرین است و مانند پارسی گویی اینان که میگویند پارسی سره میگوییم نیست
همچنین انبوهی از سروده های کهن را از فرخی سیستانی تا سعدی گرد اوردم که ان نیز بیخته است برخی از ان سروده ها از سخنوران بزرگ است به پنجاه بیت میرسند و یک واژ عربی ندارد و هیچ پیدا نیست

باری برای پارسی گویی باید راه دگر جست نه اینکه این وازگان را که میگویید به پارسی گرداند این راه نیست

باید نخست شیوه پارسی گویی را اموخت و این راه یک سویه نیست باید مردم کوشش کنند

نمونه ای از سروده ها را برایتان میفرستمک براستی و به پارسی دوستی نه از سر لاف است که از سر پارسی دوستی و نشان دادن راه است

از پاسخگویی شما سپاسمندم.

درود بر شما.
این واژه‌ها را در نوشته‌ای گرد آورید و به رایانشانی انجمن بفرستید.
با سپاس.

شاید بسیاری از این واژگان ایژی(تخصصی) باشند که تعریف آنها برای دست اندرکان شما دشوار باشد اما از آنجا که یکی از مهمترین رکن های هازمان ما دادگستری است بایسته است واژگان پارسی را جایگزین واژگان تازی کنیم