درود بر شما.
واژه‌ی «گویایی» (gōbāgīh) به همتاییِ «منطق» (logic) را از دینکردِ چهارم، م ۴۱۲، که به روزگارِ خسرو انوشیروان نوشته شده است، به دست داریم. لیک آن دو واژه‌ی دیگر در هیچ نبشته‌ی پارسیگ به همتاییِ «منطق» به کار نرفته‌اند.
با سپاس.

دوستِ ارجمند، درود بر شما.
همان‌گونه که از واژه‌نامه‌ی «گویاییِ ارستو» برمی‌آید، واژه‌ی «گویایی» به همتاییِ «منطق» واژه‌ای برساخته نیست و این واژه را از زبانِ پارسیگ، از دینکردِ چهارم، داریم:
abar bizeškīh ud stargōbišnīh, ud cannišn, ud zamān ud gyāg, ud gōhr ud jahišn, ud bavišn ud vināhišn, ud jadag-vihirīh, ud “gōbāgīh”, ud abārīg kirrōgīh ud abzār ī andar hindūgān ud hrōm abārīg-iz zamīgīhā pargandag būd abāz ō ham āvurd.

اد چی چیمگیها تر ؟ و چه منطقی تر
پاداش گرفه گران
اد چی ابی چیمها تر ؟ و چه بی منطق تر؟
پاداش بزه گران
چیمه و چیمگ از گم و چم است که در چمیدن و اچمتانه و اگبتانه و گمان و گام و همگام و انجام و چو و چاوک انرا میبینیم چیم شوندگی گام است گویه دری شده و اشنای چیمه در فارسی دری شیوه و شیوگ و شیوا است که میدانیم شیوا سخن شیوه دار است چم این واژه با امدن منطق عربی کم کم فراموش شده و تنها چم دیگرش به یاد مانده