(کشه/کشگ=خط. دبیره= تحریر)
–

ایرانویچ دقیقا کف خلیج فارس است و رود دائیتی دنباله اروند است که از تنگه هرمز به دریای عمان می‌ریخته و مردمان یکجانشین شده در عصر یخبندان در سرزمینی که آب شیرین فراوان همراه با گرمای استوایی داشتند آن را بهترین جای جهان می‌دانستند.
به تحقیقات مرحوم دکتر جهانشاه درخشانی مراجعه کنید.

در نوشته داریوش در سنگ نوشته ها و در نوشته ارشام و اریارمن پارسه امده
در نوشته داریوش و خشایار امده
پارس پارسه هیا پثر آریی اریی چهر
پارسی پارسی پسر آری آریا چهر

پاسخ = یک جامعه شاید زبان مادریش رادر شصت هفتاد سال به زبانی بیگانه جایگزین کند تحول یک زبان به یک دیگر مانند انچه که در هخامنشی و اشکانی است چیزی بیش از پانصد سال و هزار سال می خواهد
سنگ نوشته اردشیر بابکان در نقش رستم سه زبان دارد یکیش که یونانی است هیچ ان دو دگر یکیش پهلوی اشکانی است و ان یکی دیگر ( نام بران نمی نهم هرچه که هست ) بسیار با کتیبه بیستون و نوشته های هخامنشی نزدیک است این را هم با دیگر نوشته های ساسانی در یک پیاله میکنند اما تفاوت از زمین تا اسمان است – زبان مردم فارس تا قرن دهم هجری هم همینگونه دنباله رو پارسی هخامنشیان بود برای نمونه سخن گفتن را ثه میگفتند در مثلثات سعدی و دیوان شمس پس ناصر میتوان دید – انچه زبان پارسی باستانش مینامیم تنها شاخه ای از پارسی بوده و ربطی به استان فارس هم نداشته اصلا استان فارس را انشان می نامیدند و بیشتر ساکنانش ایلامی بودند و زبان گلنوشته های خشتی تخت جمشید هم همه ایلامی هست -زبان فارسی از شمال ایران به انشان رفته که پس از داریوش فارس نام گرفت همزمان با هخامنشیها در ایران چندین شاخه فارسی رواج داشته که یکیش هم زبان اشکانیان بود و در درازای زمان اشکانی گسترش یافت و دگر گونه شد از پیش از هخامنشی شرق دجله پارسی نشین شده بوده و پس از اسکندر زبان اکثریت عراق گویشی از پارسی پهلوی شده بوده عراق پیش از میلاد همه زرتشتی شده بود و تنها در زمان ساسانی بود که مسیحیت وارد عراق شد زبان پهلوی اشکانی بیشتر در نیشابور و هرات و دهستان و گرگان و سمنان رواج داشت و زبان مکاتبه اشکانیان هم بود -اما در عراق با گویشی از پهلوی سخن می گفتند که سپس زبان ساسانیان شد و گسترش یافت اما از همان اغاز ساسانی باامدن بسیاری از خراسانیان و دگر جاها به تیسفون زبان مردم تیسفون و بلخ در اواخر دوره ساسانی شکل دری گرفته بود تیسفون و بلخ چون این دوشهر دو مرکز پارسیان در شرق و غرب بود زبان پهلوی ساسانی درچهارصدو اندی سال زمان ساسانی ( بجز تیسفون که دری وار شده بود واقلیت سریانی مانده که انها هم دو زبانه بودند و فارسی پهلوی هم به خوبی سریانی میدانستند ) گسترده تر شده بود و ری و سپاهان و دینور واذربایجان و همدان و عراق راگرفته بود – زمان اسلام عراقیان انهایی که به سریانی مشهور بودند همگی همانقدر سریانی بودند که پارسی هم بودند مثلا جمیل بهصبری که هم مسیحی بود و هم سریانی و هم دهقان و دهقان لقب بزرگان پارسی بود و به معنی کشاورز نیست –
زبان یونانی در منطقه ایران شهر تنها زبان نوشتار بود وخود یونانیان نیز برای سخن گفتن با دیگر زبانها به پارسی سخن میگفتند باید دانست که پارسیان تا پیش از مغول بسیار مردم منطقه بودند و از کاشغر تا انسوی فرات بیشینه مردم بودند پ در شرق و غرب یکی از دو گویشان زبان میانجی با دیگر زبانها بود –

با سپاس از شما، ولی گویا شما سخن نویسنده را درنیافته‌اید که چنین نوشته‌اید، وگرنه نویسنده به روشنی گوید که «پارسی» هماره «پارسی» خوانده می‌شده است: چه در روزگار هخامنشیان که پارسی را به گویش خود «پارسه»، چه در روزگار ساسانیان که پارسی را به گویش خود «پارسیگ»، و چه در روزگار پس از اسلام که پارسی را به گویش خود «پارسی» می‌گفتند، و چنین، دست کم از ۲۶۰۰ سال پیش تا امروز، پارسی هماره «پارسی» بوده است.

این داستان را انچنان دراز کرده اند که برای پهلوی نامیدن زبان ساسانیان نیز داستانها ساخته اند از این بگذریم که در فارسی هخامنشی و اوستایی و حتی زبان مردم استان فارس تا قرن دهم هجری بیشتر سین ها را ث میگفتند و پارس و پارث مانند فارس و پارس است میترسم روزی بیاید که بیاید که بنویسند فارسی و پارسی دو زبانند گرچه اینکه همین روزها هم گاهی میشنوم – اری زبان اشکانیان از زبان ساسانیان بیش و کم دگرگون است اما هردو فارسی هستند و هردو پهلوی نیاز نیست که باز بنویسم پهلوی همان پارثی است و پارث و پارس در اصل یکی است مانند تهمورث و تهمورس – پهلَو درستش پلهَو و پرسَو بود و پلهو را در نوشته های باستانی ارمنی و نام شهر بلخ (پلخه = پلهه) میبینیم و پلهه گویه دیگرش پهله و پرهه و پرسه و پارسه مانند(هند و سند) و فهرگ مانند نامگ و نامه) است و باز از یاد نبریم که واژه پهلوی همان پارثی است و پارث و پارس مانند فارسی و پارسی و پختو و پشتو است گرچه مانند ترکمنی و ترکی دو گویشند اما یک نژاد یک زبان یک نامند برای همین پارسی را پهلوی و پهلوی را پارسی میخواندند نه برای داستانهای تراشیده زمان ( استاد دانشگاهی نوشته چون میخواستند فارسی دری را نسبت به پارسیگ تشخیص دهند انرا پهلوی گفتند عقل را ببنید خوب میگفتند فارسی دری و فارسی قدیم بعد انکه برای تشخیص همینکه میگفتند فارسی دری فارسی دگر مشخص بود تازه ان نویسنده خودش میگوید پارسیگ میگفتند خوب مگر حالا که با قسم و ایه میگوییم تازیک و تازی یکی است و تازیک و تاجیک نیز یکی و شکل تاجیک قدیمترش همه تازیک بوده در تاریخ بیهقی مثلا پیوسته تازیک میگوید مگر کسی باور میکند باز هم عقل ناقصشان میگوید تاجیک یعنی فارس – اری الان نسبت به ترک به فارسها میگویند تاجیک اما اصلش همان تازی و تازیک است
باری پرسو و پرهو و پارس و پارث اگر با ده زبان هم سخن میگفتند اما یک قوم و یک زبان ویک معنا و یک واژه بوده اند با چند گویه
(دس در سمنان هنوز جای ده گفته می شود در فارسی دری خودمان اگاه و اگاس و پلاه و پلاس و خروس و خروه فراوان است (در زبان دری نیز سین و ه جای هم نشسته اند و نیاز به یاداوری پهلوی ساسانی است و نه پهلوی اشکانی و نه هخامنشی و نه زبان ایرانیان چند هزار سال پیش به هند رفته را که سانسکریتش و هندی اش مینامند – پیوسته بازماندن از اموزش پارسی یاران را به یاداوری نمونه سانسکریت کشانده دانستن سانسکریت بد نیست اگر نخست زبان خانه خود را بدانیم ) گرچه ان زبان نیز ایرانیست و از ایران به هند رفته )
انان که خیلی محکم میگویند به پارس پهله نمی گفتند بروید یک بار شاهنامه را بخوانید خواهید دید به پارس هم پهله میگفتند هم از پهلوی پارس کوچ و بلوچ میخواهید بگویید فردوسی زبان فارسی نمیدانسته و شاعر خوبی هم نبوده و منظورش پهلوی و پارس و کوچ و بلوچ بوده اینگونه فارسی گفتن را کسی که فارسی نمیداند هم نمیگوید باور ندارید بگویید هم شیر ماست کره و دوغ – وقتی هم قبل از چیزی میاید یا باید پس از ان چیز باید هم بیارید مثلا بگویید هم شیر هم ماست یا واو یا به چیز دیگر اضافه اش کنید مانند هم شیر‌ِ گوسفند
اگر اینقدر از فارسی نمیدانید
دگر در این سرود شاهنامه نمی توانید سخنی بگویید
سوی پهلوی پارس لشکر کشید مگر انقدر پارسی ندانید که بگویید سوی پهلوی تهرون –

خوب در کتاب شهرستانهای ایران اشکانیان را نیز پارسیگان نامیده در درخت اشوریک نیز مردم ایران را پارسیگ نامیده – انها هم به مقاله ها اضافه کنید تا بیشتر ثابت شود پارسیان در زمان ساسانی بهشون می گفتند پارسیگ –
گستاخی مرا به مهر به ایران ببخشید ایران پیوسته دو نام یکی ایران و یکی پارس وقتی دو نام باشد می شود دو پارس هم باشد هزاران مدرک فارسی می توان نشان داد که پارس نام ایران هم بوده و خود ایرانیان خود را پارس می نامیدند و ان را از عرب و یونان یاد نگرفتند –

کسی نمی تواند بگوید برای باز شناخته شدن زبان اشکانیان از زبان ساسانیان بهتر است پارسی ساسانی را پارسیگ بگوییم چرا که پیشتر هم مردم میگفتند پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی یا پارسی ساسانی
اگر دم گرمم در اهن سردتان کارا نیست حداقل در ترجمه نیز هندی را اوستایی را هندوک و اوستاییگ بنویسید
پیوند افتاب و خورشید را برای افتاب نشینان بینا باید ثابت کنم و هی انکار کنند – بجان خودم که اگر پان ترکان این سخنان را تکرار میکردند گریه نداشت این که شما رواج میدهیدش گریه دارد –