دیدگاه‌ها برای: زبان پارسی در هیولاشهر تهران!

توسط: بابک پاکدامن سردرود

بابک پاکدامن سردرود — Wed, 18 Apr 2018 05:58:51 +0000

از دید من مردم ایران نخست از داستان (تاریخ) شکوهمند کشورشان جدا مانده و ناآگاه شده اند، و از سویی دیگر در دست و پنجه دشواری های زندگی والَنیگ (اجتماعی) خود نیز شیفته پیشرفت کشورهای بیگانه از ترکیه تا کشورهای ووروبَرشتیگ (اروپایی) شده اند. از یک جا از خود گسسته اند و از یک سوی آرزوی زندگی چون بیگانگان دارند. این کاربار (وظیفه) اندیشمندان و هم میهنان را چندین برابر بیشتر می کند، بویژه که سازمان آشنَوَگ (رادیو) و جام جم (تلویزیون) کشور نیز کمتر به داستان پرشکوه ایران زمین می پردازد و بالندگی ایرانیان را از میان برده است. در این میان گروهی نیز که به کشورهای بیگانه رفته اند و برگشته اند، برای خودنمایی و ارجمند نشان دادن خود از زبان های بیگانه بیشتر بهره می گیرند. دانشگاهیان در زندگی روزانه از واژگان لاتین و مردان و زنان دین باور نیز از واژگان عربی بیشتر بهره می گیرند، که به خودباختگی در اندیشه تا زندگی می انجامد. مردم کوی و برزن نیز یا از نومیدی و ناداری فرهنگ بی فرهنگی را پیش می گیرند و همه چیز را زیرپا می گذارند و روش زندگی خیابانی را می پذیرند، یا این که می کوشند تا اندازه توان خود و بسته به توان اندیشه و باورهایشان، خود را به دانشگاهیان و یا پیشروان دینی نزدیک تر نمایند و گاهی نیز به هر دو گروه. ایران هیچ گاه چنین روزهایی را شاید به خود ندیده باشد که مردمش از ایرانی بودن خود دلتنگ و آزرده شده باشند. از این رو، شایسته است که دانشمندان ایرانخواه در روشن کردن داستان پرشکوه ایران زمین، و فرنودهای راستین پسرفت این سرزمین بیشتر بکوشند و از سویی، پایه های کیش (خط) و زبان پارسی پهلوی را با نوشتن نیبیگ هایی برای آموزش کودکان و بزرگسالان و آشنایی بیشتر آنان با داستان میهن و کیستی خودشان استوار دارند. این راه دمیدن روان رهایی بخش در پیکر خسته مردمان ایران زمین و ایرانشهری است و درست و درست همان چیزی است که بیگانگان و سرسپردگان آنان همواره از آن بیم دارند و داشته اند. اگر ایرانی و ایرانشهری به کیستی خود پی ببرد، درست و نادرست را از همدیگر به خوبی باز خواهد شناخت و با امیدواری و بالندگی برای آبادانی میهن خواهد کوشید. جدایی ها جای خود را به یکپارچگی خواهند داد و ویرانی ها به آبادی ها دگرگون خواهند شد. زبان پارسی پهلوی زبان کهن ایرانشهریان و ایرانیان است و ریسمانی است که ایرانیان را با هم آشنا می سازد و آشتی می دهد و آنان را با نیاکان و داستان میهنشان آشتی می دهد و مردمان سرزمین هایی را که دشمنان ایران زمین از مردمان ایران کنونی گسستند و جدا کردند، دوباره با یکدیگر می پیوندد. این زبان نماد همان ققنوس فرهی ایران کهن است که باید از خاکستر دوباره برخیزد. باید به آموزه فردوسی در آن زمانه چیرگی اعراب یورشگر خوب اندیشید: توانا بود هر که دانا بود زدانش دل پیر برنا بود.

توسط: مجید

مجید — Thu, 16 Mar 2017 13:27:50 +0000

درود بر شما به نکتهی خوبی نماردید(اشاره کردید).ولی خب چه از دست ما مردم ساده برمی اید ما که شمارمان گاه از انگشتان کمتر است و چَمَکی(قدرتی) هم در هَزانه(جامعه)نداریم چه میتوانیم بکینم؟من خودم نزدیک یکسال است اموختن پارسی گویی را اغازیده ام و از زبان پهلوی و برخی گویش های کشور و نوواژگانی که استادان فرهیخته می سازند بهرمندی می کنم ولی هیچکس مرا نَایزانده(تشویق نگرده) که هیچ نکوهیدنم!!!!
شوربختانه باید کسی بر سر کار اید که این فرهنگ پارسی را با زور شمشیر برما بربنهند و جز این راهی دیگر ندارد.

توسط: فرید

فرید — Wed, 07 Jan 2015 08:50:14 +0000

جانا سخن از زبان ما میگویی…

آه که فراوان نکته هایی که برشمردید دردی بود که دیر زمانی در دل داشتم.
سپاس فراوان و پاینده باشی دوست فرهیخته …

توسط: جـانـان

جـانـان — Fri, 07 Mar 2014 12:29:52 +0000

سپاس از شما برای این مقاله ی خوب

توسط: احمد کامیابی مسک

احمد کامیابی مسک — Thu, 27 Feb 2014 12:04:10 +0000

بسیار سپاسگزارم. آفرین بر شما. کامیابی مسک

توسط: مجید زهری

مجید زهری — Sun, 16 Feb 2014 18:59:09 +0000

یادداشتی تکان‌دهنده و در عین حال هشداردهنده بود و از این بابت جای قدردانی دارد. اما نکته‌ای که باعث شگفتی من شد نشانی غلطی است که نویسنده به “عامل” این بی‌بندوباری زبانی می‌دهد:
«به نظر می‌رسد در دوران ما نیز بلای مشابهی بر سر زبان پارسی می‌آید اما این بار به دست مشتی منشی یا نویسنده‌ی بی‌سواد و غرب‌زده که به خیالشان کاربرد انگلیسی نشانه‌ی فضل و سواد و پیشرفتگی و ارتباط با جهان امروز است و به دنبال این نویسندگان بی‌مایه، مردم هم به پیروی از الگوهای غلط رفتاری و خودباختگی، به جان زبان پارسی افتاده‌اند و در این میانه رقابت و چشم هم چشمی‌ای است که بیا و بین! به ویژه در «هیولاشهر» تهران منظره‌های زشت و چندش‌آوری به چشم می‌خورد که دل را می‌آزاد.»

آیا فکر نمی‌کنید بی‌مسئولیتی دستگاه اداری و نظام آموزشی کشور در ترویج زبان فارسی عامل اصلی باشد و شما فرع را جای اصل گرفته‌اید؟