با این همه افسوس میخورم که چرا چنین نوشته ها از سوی بزرگوارانی چون شما نقد میشود این چنین نوشته ها به باور من ارزش نقد ندارند

نبیگش را پیشتر نگاهی کردم سوگوارانه بود کسی که مینویسد

«تا جایِ ممکن از به کار بردنِ واژه‌های دساتیری خودداری شده‌است.» نوشته اش هیچ ارزش ندارد و نباید بر نوشته اش نقد نوشت تنها باید بدو توپید که این سخن چیست؟
اگر خودت می نویسی که دیگر چرا باید در ان واژ دساتیری بیاید؟ بگو یکی بگو نیمی چرا باید بیاید؟

نمیدانم چگونه با نداشتن سرمایه دست به چنین کارها میزنند

همه چیز را همگان دانند و بی گمان در هر نوشته کم و کاستی ها خواهد بود با اینهمه کم و کاستیها را زمانی میتوان کم و کاستی گفت که نویسنده کار خود کند نه مانند ایشان ایشان اگر پارسی برخی وازگان را نمیدانست بهتر بود ان واژگان را نیاورد مگر هنگامی که میگوید پارسی سره باید واژی را که می داند عربی است. به نام پارسی به خورد خواننده ندهد

اینگونه کارها فریب است
امروز پارسی وآژگانی چون اعتراف در نت هم پیداست و اندک دانان هم میدانند پارسی اعتراف خستو است
اگر ایشان نمیدانستند میتوانستند واژه اعتراف را از بن نیاورند

چند تایی هم که واژ پارسی آورده ان پارسی ها برابر ان واژه های عربی نیست مانند
بلیغ آیا میتوان گفت سخن شما سخن تراز بود؟
بلیغ برابرش رسا است
این که دیگر بچه ها هم میدانند که برابر بلیغ و فصیح رسا و شیوا است
اجاره برابرش کرایه است این واژه به عربی هم رفته کرا پارسی است و کرا و کرامند از انست .

باری ادب پارسی نیست دگر نیاز نیست ریشه سومریش را باز گویم دبیر دفتر دبستان دیپان دیوان دیباچه نبیشتن نبیگ پارسی است چون در جار میزند که پارسی است ادب هم جار میزند پارسی نیست میگویید نه یک واژ با ادب بسازید ( با گرداندن و نه بستن به سر و دم پارسی – گرداندن مانند انچه در نبشتن میگوییم نبیگ نویسنده نویسه و دبیر و دبیره و دفتر )

ادب پارسی نیست واژ بیگانه انست که به دستگاه زبانی پارسی بیگانه باشد گرچه خود ایرانیان انرا ساخته باشند . ادب عربی است چون عربی است نه اینکه با دبیرستان و دبستان همخانواده است بنگرید واژ رو روا رواگ/رواج پارسی است همانگونه که رایج دگر پارسی نیست
داستان باید بر سر این باشد که کدام واژ برای پارسی زیاناور است هر واژ که به دستگاه زبانی پارسی بیگانه است زیان اور است. و پارسی نیست اگر چه ریشه پارسی داشته باشد همینکه بدستگاه زبانی عربی رفت دگر برای پارسی زیانبار است
(زیانبار است چون بیش از اندازه پارسی را به عربی اغشته ایم وگرنه چند صد واژه عربی کم کاربرد برای انگلیسی زیان اور نیست

هیچ زبان اریایی برای زبان اریا زیان اور نیست

نخست انکه مغولی و ترکی دست کم در فرهنگ ایران یکیست و مغولان نیز خود را ترک می نامیدند می توانید به نوشته های امیر علی شیر بنگرید و ایرانیان مغول را هم ترک می دانند

دگر انکه هر واژ که در ترکی نیافتی نشان پارسی بودن ندارد برچمیدن چه پیوندی با پرچم دارد ؟ (شما که صد پله از پانترکان بتر کرده ای با این گفتار)
بیرق عربی است درفش را بترکی توغ گویند که واژی چینیست و واژ پاتوغ در ایران از ان زاییده شد

پرچم درفش نیست پرچم کاکل است که به پارسی چندین نام دارد کاکل و بش و بج و پرز( همان پرز که می دانید ) و پرچ و پرچم(در پارسی کهن م نامساز است چون شخم و دژم . در درفشهای کهن بجز پارچه چند چیز دگر می بستند که یکی از انرا هم کاکل یا همان پرچم می نامیدند

به فرمان شما نیست؟ این ژاژ ساخت اذرکیوانیه است و در پارسی چنین چیزی نداریم

در دبیره انگلیسی بنگر واژ ژ ندارند اما انرا میگویند در عربی ق در بیشتر لهجه ها گ گفته میشود و همچنین بسیاری ج را ژ گویند و چ انچنان در عربی فراوان است که در پارسی نیست گرچه ان را نمی نویسند – دگر انکه عربی مانند پارسی نیست عربی دو گویش دارد یکی کتابی و دگر مردمی ان کتابی این حرفها را نمی نویسند و نمیگویند ( گرچه ق نزد بسیاری عربها در همین کتابی نیز گ هست و ج نیز ژ) و در گویش مردمی همه اینها هست

وقتی میگین سومری است انگار از مریخه سومر در واقع همون سومار خود ماست که بیاری انگلیس نیمی درایران ونیمی درعراقه وطبق ردگیری تاریخگران ازیک منطقه جنگلی وبه احتمال بسیار زیاد ازجنگل سومورو گرگان به اونجا رفتن