آن یارِ شوخ چشم که دل از برم ربود
دیوانه کرد و هوش و خرد از سرم ربود
برگشته کرد اهلِ صنم را ز بت کده
آن فتنه ساز زهد ز اهلِ حرم ربود
آن دلستانِ من ز ستم قلبِ من نبرد
هر چه ز من ربود ز راهِ کرم ربود
از آرزو و فکر پریدن رها شدم
صیادِ من ز من همه بال و پرم ربود
عباس وارداتِ محبت چه گویمت
او از نگاهِ لطف دل از پیکرم ربود