فرمودید اگر عربی را از پارسی بزداییم دیگر برای پارسی چیزی نمیماند سخنتان درست است و این خود بزرگترین دلیل بر زیانگری عربی بر پارسی بوده
فرمودید زبان عربی از پارسی بیگانه نیست اتفاقا عربی از پارسی و پارسی از عربی بیگانه است و هیچ یگانگی با هم ندارند دو دستگاه زبانی جدایی دارند و شیوه واژسازی هیچ یک به دیگری نمیخورد و اتفاقا زبانهای اریایی چون انگلیسی و لاتین و سانسکریت و یونانی با پارسی خویشاوند است برای نمونه دیدن ریشه اش وید است و در واژگان هویدا و ویدا و وین(بین)و پیدا نیز پیداست(در پارسی وید به ناراست وین شده و همین مایه زیانشده که دیدن و بینا از هم جدا شدند ) اینک بنگریم تلی-ویدیون=دور-ویدیون/دوروینیون/دوربینیون چه اندازه به پارسی نزدیک است هوویدا و ویدا در پارسی دری آمده بنگریم ویذا چه اندازه به پارسی نزدیک است همچنین ویدیو و ویو ، میگویند اختاپوس در پارسی نیز میگویند هشتپا(در پارسی باستان اختاپاوش)
در پارسی پهلوی افشاند را افشاد میگفتند و در انگلیسی افشید است (بنگرید که این از دو واژ اف/اپ بچم بالا و شید است

در پارسی از ایستادن واژگان ستاد و استان و استاد و ستاگ/ستاغ(سترون)و ستام میاید و در انگلیسی نیز از استادن(استند) همین واژگان میاید

در پارسی از رفتن روند میاید و در انگلیسی از استادن استند
هشداریم بسیاریی این واژگان مرکب هستند یعنی اینکه جز یگانگی واژه دستور زبان آن نیز از پس هزاران سال یکی مانده برای نمونه واژه اینرکانکتید چهار بخش است و هر کدام بخشی دستوری هست و ترتیب کنار بودن انها پیرو نحو دستور زبان است اینک تک تک بخشهای انرا با پارسی یکی است و دستور چگونگی کنار هم امدنش نیز با دستور پارسی یکی است بدینگونه اندرهمستید/interconnected.
یا واژه مانده واژیست صرف شده یعنی جز ریشه بخش دستوری دارد واین مهم است که لاتین مانند همین باشد مانده/مانته/مونته manete

یا مه/مس بچم بزرگ است هنگامی که انرا مهتر/مستر یا مهست یا مسشت گوییم دیگر تکواژه نیست واژه به همراه دستور زبان است
.مَستَر/مَهتر/master. مهست/نخست/مششت/مسست/majesty.
اینک هنگامی که مهتر/مستر را مهتری و مستری گوییم یک بخش دستوری دیگر بدان افزوده ایم mastery که باز مستری با دستور انگلیسی یگانه است
دم/time.
افشاد(اف-شاد.افشاندن)ویشود/گشود/پا-شیدن/shot//offshoot/shed.
فرست رده/first-rate
همبند/همبود/compound.
پالوده/unalloyed.
.مَستَر/مَهتر/master. مهست/نخست/مششت/مسست/majesty.

برای نمونه

صفت از رفتن روا و رونده و قیدش روند و روال و روان است

صفت از گفتن گویا/گویاگ گوینده است و قیدش گویان است
صفت از اندیشیدن اندیشا و قیدش اندیشان است

درباره زبان پارسی نوشته ها پر از واژگان دشگذر و دشآگه است

نخستش واژ «همخوان»برای consonant = صامت.

در پارسی همخوان،همبانگست و نه بی بنگ
پیشینیان بی بنگ را بیواژ گفته اند؟
بیواژ
بیواژ در پارسی بچم صامت است و آنرا برای شبیازه میگفتند که بی واژ است
واژ = گوی ،صدا ، حرف ،گفته
بیواژ=صامت
باواژ/بَواژ/ واژاگ/واژین = صدادار
واژه=کلمه
واژ،واژه،بیواژ،باواژ، واژین /واژاگ ، خوشآوا و پارسی و آشنا
کردان جای صدادار و صامت بزوین و نبزوین نهاده اند
همچنین میتوان بجای واژ از بن وز بچم حرکت بهره برده
واژ بیوز و وزان
پارسی را ۲۳ بیواژ است

ب
پ
ت،
ث، س،
ج
چ
ه‍
خ
د
ذ، ز،
ر
ژ
ش
، ء
غ، ق
ف
ک
گ
ل
م
ن
و
ی

شما هم تنها بلدین همه چیز رو بندازین گردن خارجی ها زبان تازی بیشترین آسیب رو به پارسی میزنه چون ریشش با پارسی که هندو اروپایی است جداست زبان های انگلیسی و فرانسوی کم تر به پارسی اسیب میزنند چون همانند پارسی هندو اروپایی هستند

این نادانان نمیدانند که واژ را در هر زبان باید گردانید
بنگریم که واژ /بواژ -یا پندار/بپندار فرمانی است گفتار نیست گفتار بگفتار که نمیشود

–
این از آن دو
دیگر از آن کسی که برای حد برابر ویمندیدن ساخته پرسش من از اینان اینست که شما استادان پارسی ناشنیده آیا پیش از ساختن واژه نمیدانید که این زبان پارسی بیش از عربی رنج میبرد از ژاژهای شما رنج میبرد خدای را این که ساخته ای چیست چه گویم با تو نادانسته کار؟

واژه عربی حد و حدود را در پارسی «سامه» گویند و سامه نهادن و سامه داشتن را «سامان»
کسی که سامه دادار اسمان شکند
بزیر چرخ نیابد بهیج جا سامان

–
شکال پازن دوتا شاخت بنازم
بسامانم نمی ایی چسازم

–
در سامه دوست باش و از سامه مترس
مهرست که هیچ درنیابد سامان

–
گرچه در سامان ما یکسر پریشانی گذشت
داده ایران را سر و سامان سامان شما
–
درسامه یار مهربان باش
بیرون مروی ز سامه دوست
–
در سامه و مرز یار خوشم
پایم نهلم برون ز سامان
–
افسوس که دست نارسایی
سهمید و میان نهاده سامان
–
سامانده و سهمنده چون نیزه کاوسم
در پای تو افتاده تا پای ترا بوسم

شکر افزون میخورند آن یم/یما ، جم /جما جمشید است چه کارش به این

در عربی و سامی هزاران واژ پارسی بآشکاری است یک از ان را نمی توانند بیابند نشسته اند ژاژ سربالا میخایند

واژبند که آنرا به عربی اصطلاح و مصطلح گویند برابرنهادش به هر زبان نیاز به پذیرش همگانی دارد باید نخست برگردان واژی هر واژه را گفت و پیشنهاد داد

برای پارسی گویی نخست باید پارسی شد و پارسی اندیشید شما میخواهید پارسی را از روی عربی بازگردانی کنید و این کار شما بیراه است برای پارسی گویی باید پارسی گفت پارسی اندیشید
برخی واژگانی که نوشتید پارسی انرا برای شما میگویم و انگاه برای انکه بدانید چه گفتم برابر عربیش را برایتان مینویسم پارسی پیش چشم شماست آنرا نمیبینید و نمیشنوید پارسی را نزد بلوچان کرمانجان دیلمان کلهران دشتیاران و کوهیاران بیابید برای دیدن پارسی باید واژگان بیگانه را کنار زد و برای کنار زدنش باید دید دگر پهلوی گویان در بلوچی و کلهری و دیلمی و پشتو و کرمانجی چه میگویند از انجا که در پارسی پهلوی بیواژها بهم بگردند ناچارم برخی را به چند گویه بنویسم باید دانست که در پارسی بیواژها به اسانی به هم میگردند هنگام سخن در یک واژه میان د/ل/ر و میان د/ت/ذ/ی/ز/ج و ر/ل/ش و گ/ک/ج/ب/ی/و/غ/چ/ژ دوگانگی نیست همانگونه که افراستن /افراشتن/افراختن /افرازدن یکیست
باری اگر چند کس از خوبان گَل هم گردند چه گردد؟ گله گردد

گر/گل =جمع
گره/گله/غله=جمعیت/جماعت/مجموع/جمع کردن
گرت/گرد/گشت=مجموع/تجمیع/جامع/جمیع
گرته/گرده/کرته/کرده=مجموعه
فرگرد=ابر مجموعه
گلان=اجماع/اجتماع
گلا=جامع
گلیم=جامعه/متجمع /جامع فراگیرنده هر رخت فرا گیرنده
گلگان=جمعیتها/مجامیع
بگل / بغل= جماع/جمع/اجتماع
گلی /گلک/گریه/گروه= مجتمع/جمیعا
گرایه/گرش = تجمع /اجتماع
روشنگری برخی واژگان

گل/گر= جمع
گله/گَره = جمعیت به هر گونه باشد برای نمونه اگر از هر کشوری کسانی گرد هم ایند آنان گله هستند یا اگر گونه های گوناگون پرندگان را گرد کنیم انان گله اند اگر گروهی از همگونها گرد آیند آن گله ، رم/رمه است که به عربی بدان قبیله گویند
رم/رمه=قبیله
پس رمه گله همگون از هر چیزی یا جانداری است که آنرا به عربی قبیله گویند
–
غله نیز گویه دگر گله است (هر دو با یک ل روان بوده گَلَه /غَلَه مگ آنکه غله عربی وار شده ) که انرا و دانه گرد اوردنی را = انباشتنی را غله گویند

واژه غلک که امروز ان را بنادرست قلک گویند ریشه در گل/گر/گرد دارد

–
افزایش را به شمار و رایش گل/ گله و کاستن را یل/یله گویند
و آن دو دیگر را «در» و «پخش» گویند

کسانی چون زنده یاد ملایری و حسابی هیچ چیزی از پارسی نمیدانستند و شوربختانه مایه گمراهی بسیاری شده اند
از دوستان و پارسیگ انجمن پوزش میخواهم و امیدوارم مرا ببخشند تا برای پروای بیشتر جوانان اندکی تند روم

برادران ان نادان که نزد خو گفتاریدن ، پرسونیدن ، آترمیدن، کرانیدن/مرزیدن ، ، اُسپُریدن، واخنیدن را بی هیچ بی شرمی پیشنهاد میدهد و بر این باور است که کارش ژازخایی نیست آیا نمی اندیشد که ما در پندانشتن گوییم

پندار که کار این جهان بر کام است
در واژیدن و چارش میتوان گفت

واژ با من نگار پارسیم
با من بواژ ای به نگاهت تهمتنی

با من بچار و واژ تو ای خوب پهلوی
ای با نگاه دیلمی و چشمکان بلوچ
–
با تو میخواهم بواژم ای نگار کلهری
گر ندانی پهلوی خوم سی تو ایگویم لری
کاکا ما بیله خداییم واژمون گپت خدان
راستی دارم اش کشکی میبری یا میخوری
بخت بدبختم کاکا بنگر چه امد بر سرم
مردم بدبخت چه زایه؟ یا دوئرری یا کری
کاکا ما مردم همه یاریم و کُر ماما همیم
گو تو با شست تیر بیا دشمن اییام با دمپری
کر خدا بندا از پیش ری از ری کندش برو
مینه کُر واکون تُرک کن ری گریوه ی سُرسُری

به هر پهلوی زبان (جای ایرانی زبان) بگویی «بواژ و بچار ای یل پهلوی »

اگر بار نخستش هم آنرا بشنود خواهد دانست و با تو خواهد واژد و گوید

«بشین تا بواژم اگر بشنوی»

این نادانان یک بار اگر میتوانند با ژاژگویه های خویش فرمان دهند ٬!!! چون واژیدن /واژ/ بواژ – یا چون پنداشتن /پندار/ بپندار
چه میخواهد بگوید؟
چه بگویند؟
‌بگویند گفتار!!! بگفتار!!۱ بگفتارین!!!!! باترم آترمیدن، بکرانم از ته دیگ بکران اسپر واخن اسپریدن!!!!؟؟؟
من بسیار بیشه میخورم که میبینم دوستان لای درایی آنان را باور داشته
آیا نباید یکبار ژاژ خود را بسنگ سنجش زنند و ژاژ خود را بزبان بگردانند و بنگرند آیا بزبان میگردد و کاربرد دارد
انچه پس از گپ زدن است و به عربی نوشتید همه با هم هفت تا است (من پارسی انرا میگویم و با آن همان واژ میسرایم واژی که همه ایرانیان آن را بدانند و هرکه بخواهد به هر زبان بگرداند به اسانی بگرداند ، انان نیز گر توانند به ژاژ خویش گپ زنند ) و برسته چنین است
۱-واژیدن/چارش،
۲-بریدن / پروند،۳- نمودن ،۴- داشتن، ۵- پنداشتن/برداشتن، ۶-بوندگی ،۷-شکفتن/برآمدن

۱- گپ زدن را واژیدن و چارش گویند

بشین بواژ و بچار ای نگار پهلوییم
بشین بواژ که دانم ز پشت خوبانی
بشین بواژ بگفتار پهلوانی خویش
بگو بلوچ و لری یا ز دیلمستانی
–
با من بواژ ای گل زیبای پارسی

۲-بریدن
سخن نابریده کمتر گو
همه چیزی بریده به باشد
–
همه کار باید بریده شود
به اغاز انداز و آنگه ببر
سیصد و شصت و پنج شبانروز که بُرینِ زمان درنگخدای است

۳-نمودن
به هر کار باید نمودن نخست
که سختی چه هست و چه چیزست سست

۴- داشتن
به گل چشمه هور انباشتن
نشاید نه آن پرتوش داشتن

۵- پندار /برداشتن

ببردار من این جهان کاستیست
مگر مهر سرمایه راستی ست
بپندار من این جهان کاستیست
ستمکاری مرد از ناراستیست
۶- بوندگی

رویش همه از بوندگی هست نشان
تخم است که خوشه میشود در پایان
خواهی که بونده باشی و کار درست
باید که بوندگی کنی پیشه نخست

۷ –
چو از ریشه تا شاخه پویا شود
یکی میوه از گل شکوفا شود
به دار دختان نگر در چمن
شکوفان باغ است و بر آمدن
گل از غنچه و میوه از شخ شکفت
چنین راز شیرین نشاید نهفت

من واژگان عربیش را ننوشتم شماره نهادم تا خود بنگرید چه واژگانی بوده