به همان گونه که باید واژگان پارسی را جست و از ان بهره برد به همان اندازه باید از لغزش و یاوه بپرهیزیم و از یاد نبریم که تندروری ولغزش در پارسی دانستن واژگان عربی پارسی دوستان را در بکارگیری عربی( بدین گمان که واژی عربی پارسی است ) گستاخ میکند
چه واژها که میپنداشتیم پارسی است و با پژوهش در زبانهای افروسامی دیدیم که ریشه ان افروسامی است و نه اریا، و چه بسا واژگان که پارسی میپنداشتیم و تنها امدکی با نگرش به دستگاه زبانی عربی دریافتیم عربی است و هیچ پیوندی به پارسی ندارد
نمونه گفته بودند و پنداشتیم که سوق از چهارسوی پارسی است و چون بازنگریستیم دیدیم ساق سوق شاق شوق طاق طوق فاق فوق راق روق ذاق ذوق طاف طوف خاف خوف است و هیچ پیوندی با چهارسوی ندارد .
میگفتیم سربال از شلوار است و چون نگریستیم سربال در نوشته های اکدی امده

میپنداشتیم تاریخ از پارسی گرفته اند و چه داستانها که درباره ان نبود اینک با نگاهی به زبانهای افروسامی دانستیم که انان از روزگار کهن از اغاز نوشتار به ورخ توریخ تاریخ میگفتند و ریشه ان ورخ ( ورخ شمنو یعنی ماه هشتم) به چم ماه و دیت است و ما به ان داد میگفتیم
از این شگفت تر بگویم واژ «ماندن» که در همه آریا زبان آمده در پارسی اوستایی و سنسکریت و نیز در یونانی و لاتین مانیته و دمانی است ( بنواژ کهن آن ماد است و خوشبختانه هنوز در ایران در چند جا مادن گویند مانند زد زن در زدن و چد/کات/سیت چین در چیدن که برخی نیز چیندن گویند آن نیز ماد مان بوده- بسیاری وازهای پهلوی بی ن بوده اند و اکنون با ن گوییم چون افشاد ستاد که اکنون افشاند و ستاند شده) و من خود میپنداشتم مانع عربی از مانه و مدینه و مدن از ماد و مادان پارسی است (ماد را اکنون مال بچم مادنگاه و مولش گاه=خانه ده روستا شهر کشور محل گویند) انگاه دیدم این واژه در همه زبانهای افروسامی بسیار بسیار فراوان تر از زبان آریان امده و از ان دهها واژ و معنی دگر گرفته اند و از همه شگفت تر انکه در مصری باستان از پنج هزار سال پیش ماد و مان میگفتند (یعنی دقیقا مانند زد زن پارسی که در زدن میگوییم )

برادر مزید اسم مفعول از زاد است و م حرف اصلی نیست

عربی بیش از ۱۲ ملیون واژه دارد اما در عربی ثلاثی مجرد ( م ز د ) نداریم نه تنها ثلاثی ( م ز د) نداریم بلکه کلا در عربی در هیچ هیچگاه دو حرف ز د پشت سر هم نمی اید(منظور در بنیاد واژگان یعنی همان ثلاثی مجرد است ) یعنی هیچ واژی که بنواژش مزد یا نزد یا لزد یا فزد یا بزد یا زدم باشد نداریم کما اینکه در عربی هیچ واژی نیست که حرف نخست و سومش مانند هم باشد مانند درد و گرگ داد
همچنین در عربی هیچگاه ج و ق در یک واژ جمع نمیشوند هر واژی که اینگونه بود از زبان دیگر هست

عربی واژگان بسیاری از پارسی گرفته و زبانشناسان بسیاری از انها را نشان داده اند و میدهند اما پیدا کردن این واژگان کار زبانشناس و پژوهشگر است در ایران چندی رواج شده که بسیاری که نمی توانند یک دیوان شعر را روخوانی کنند و نمی توانند واژگان را در زبان مادری خود صرف کنند (صرف واژه که چیز پیشپا افتاده ای هست وحتی قبایل امازون هم در ان مشکلی ندارند) دور از هر تخصص تنها از نگاه خودپندارانه و نژادگرا واژهای زبانهای دیگر را به زبان خود می بندد این تنها در زبان پارسی نیست ترکها و کرد همین راه در پیش گرفته اند
نمیشود اسمان ریسمان بهم بافت و واژگان دگر زبان را ابدوغ خیاری به دم واژگان خود ببندی

در زبانشناسی حتی استادان بزرگ که استاد چندین زبان باستانی هستند و روز و شب کارشان پژهش است و ریشه یک واژه را از اغاز تاریخ در همه زبانها تا به امروز دنبال کرده چه بسا که به خاطر شباهتهای پیچیده اشتباه کنند چه رسد به افراد ناپژوه و دش اگاه
–
واژه زاد یزید در عربی که مزید مفعول انست و واژگان ازدیاد و مزایده و زیاد و زائد از انست همان واژه زاد پارسی است در پارسی نیز میگوییم زادن و کاستن
گردون همه گه بزادن و کاستن است
و گوییم سپهر از کاهش خود سختی ابزود
و افزود و افزایش

با اینهمه سخن در زبانشناسی کار هر کسی نیست چه بسا وازگان که گمان میکردیم پارسی است و عربان از پارسیان گرفته اند و در پایان دیدیم در زبانهای سامی از پنچ هزار سال پی نوشته شده

یک نمونه ان واژه تاریخ است که برای ان داستانها بافتند این واژه در همه زبانهای افروسامی کهن مکرر امده و ریشه ان ورخ است

من خود گمان میکردم سامیان واژه سبت و سبع (۷) و شش ۶ از زبان اریایی گرفته اند از هفت و سبتامبر اما وجود نوشته های هروگلیفی مصری که از هر زبان اریایی پیشتر نوشته شده ( مصر فراعنه و یهود و عرب و کنعانی و ارامی و اکدی یک نژادند و یک مادر زبان است ) راه را بر من بست
در مصر باستان و خط هیرگلیفی پیش تر هر نوشته اریایی ۷ سفخ و سفت و ۶ شش امده

بسیاری چیزهای دیگر هم در مصری و دگر افروسامیها امده نمیگویم میترسم فردا نادانان بگویند فرعونها هم از ما بودند

ترش در پارسی بیشتر خوراکی است و گاهی از مزه گشتن (خورده و ناخورده) و هیچگاه به پارسی(زبانهای ایرانی) اسید یار ترشی نبوده همچنان که اسید را بپارسی و هندی تیزاب خوانند شوربختانه از سترون گشتگی پارسی سده هاست کمتر واژه بکاری میبینیم در پارسی امروز واژی به شسته رفتگی و اتیز نایاب است در دانش امروز اسید خشک و تر دارد برای اسید تر همان تیزاب خوب است مگر اتیز واژ بسیار هشیارانه ایست هشداریم که در اسید و اتیز و تیز داستان تنها مزه نیست سخن از تیز و تندی و برندگی است