پاینده و سرفراز باشید.

راستین هستی پرست

نخست از شما، و گرداورنده‌گان این کار ه سترگ سپاسگزار ام.
سپس به چند نکته در مورد ه خطّ ه فارسی و روش ه نگارش آن می پردازم:
برا یه خانش ه بهتر پیشنهاد می شود:
– نویسه ی “ه” را تنها برا ی آوا ی /h/ به کار به بریم، “ه، ـه” را برا ی /e/، و “ۀ” را برا ی /a/.
– نویسه ی “و” را تنها برا ی آوا ی /v/ به کار به بریم، و به کمک ه نشانه‌ها ای رو ی آن نماد ه ‌آواها ی دیگر اختصاص‌داده شده به این نویسه را به سازیم. به عنوان ه پیشنهاد، “ۏ” برا ی /o/، “ۉ” برا ی /u/ و “ۊ” برا ی /ow/. واو ناخانا هم حذف شود.
– نویسه ی “ی” را برا ی /y/، و “ی” را برا ی /i/ به کار به بریم.
– به جا ی “تشدید” از تکرار ه حرف استفاده کنیم.

این کمترین کار ی-ست که می شود برا ی بهسازی ی دبیره ی فارسی انجام داد. برا ی نشان‌دادن ه اثربخشی ی آن یک بند از نوشته ی آقا ی جنیدی، در زیر، بازنـِویسی می شود:
فـَره‌یدون ه جـُنـِیدی (اۀ‌ز پیشگـُفتار ه فـَرهنگ): دۀ‌ر «دینکـَرت» یـِک ی اۀ‌ز نامه‌ها که به دۀ‌بیره یه پـَهلـَوی بـَرجای مانده، و گـُزیده ای اۀ‌ز اۀ‌وه‌ستا یه باستان ۀ‌ست، پـُرسـِش‌ها یه فـَراوان ۀ‌ست، که پـُرسـَنده اۀ‌ز دانا می پـُرسـَد، وۀ یـِک ی اۀ‌ز آن نـِوه‌شته‌ها چـُنین ۀ‌ست که: چـِرا دین را به آواز ی ناآشنا وۏ نـَهـُفته اۀ‌وه‌ستانام گۉئیم! وۏ این سـُخـَن نـِشان می ده‌هـَد که دۀ‌ر هـَمان هـِنگام نیز، زۀبان ه اۀ‌وه‌ستائی، برا یه گۉیـَنده‌گان ه پـَهلـَوی، زۀ‌بان ی نـَهـُفته وۀ دۉر بۉده اۀ‌ست، چـُنان که ایرانییان آن را به دۏرۏستی دۀ‌ر نه می یافته اۀ‌ند، وۀ اۀ‌نبوه ه نامه‌ها که به زۀ‌بان ه پـَهلـَوی بـَر اۀ‌وه‌ستا نـِگاشته می شـُده هـَمه اۀ‌ز بـَرا یه گـُزاره‌ش ه واژه‌ها یه دۉر اۀ‌ز زۀبان وۏ سـُخـَنان ه دۉر اۀ‌ز اۀ‌ندیشه یه مـَردۏمان بۉد، وۀ بـَرخ ی اۀ‌ز هـَمین گـُزارۀ‌ش‌ها که به زۀ‌ند نامبـُردار بۉد هـَنۉز، دۀ‌ردۀ‌سترۀ‌س ه ما هـَست، وۀ اۀ‌ز بـَرخ ی بـَخش‌ها یه اۀ‌وه‌ستا که با سـِتیزه یه رۉزه‌گار اۀ‌ز مییان رۀ‌فت، گـُزیده‌ها وۏ نـِوه‌شته‌ها یه پـَراکـَنده دۀ‌ز دۀ‌فتـَرها یه پـَهلـَوی بـَرجای مانده اۀ‌ست، چـُنان که «بـُنده‌هـِش»اۀ‌ز رۉ یه یـِک ی اۀ‌ز نـَسک‌ها یه اۀ‌وه‌ستا یه کـُهـَن، به نام ه «دامدات نـَسک» فـَراهـَم آمـَده اۀ‌ست.
با سپاس!