توسط: گَرسیوَر

گَرسیوَر — Sun, 09 Oct 2022 11:22:33 +0000

پارسی شناسی
در دنباله ی جُستار سودمند و ارزشمند وندافزایی و واژه سازی ، به گوشه ای از ویژگی های زبان پارسی پرداخته می شود .
دِگَرِش واتِ بی سِدا یا بی آوا :
ریشه واژه های پارسی ای که در زمان گزشته(گذشته) به وات ” خ ” پایان می یابند این وات در زمان کنون به وات ” ز “دِگَریده
(تبدیل) می گردد :
میخ ، میز : آمیختن ، گُمیختن
اوخ ، اوز : آموختن ، فُروختن
ویخ ، ویز ، آویختن
روخ ، روز : اَفروختن
راخ ، راز/ راش : اَفراختن
لیخ ، لیز : لیختن ، آلیختن
باخ ، باز : باختن
بیخ ، بیز : بیختن
بوخ ، بوز : بوختن
پوخ ، پوز : پوختن
پُخ ، پَز : پُختن
واخ ، واز : آواختن ، نواختن
تاخ ، تاز : تاختن
توخ ، توز : توختن
دوخ ، دوز : دوختن
داخ ، داز :داختن،پرداختن،انداختن،گُداختن
هیخ ، هیز :آهیختن،فَرهیختن،پَرهیختن
سوخ ، سوز : سوختن
ساخ ، ساز : ساختن
سیخ ، سیز : سیختن ، گُسیختن
سِتیخ ، سِتیز : سِتیختن
یاخ ، یاز : یاختن
یوخ ، یوز : یوختن
ریخ ، ریز : ریختن ، واریختن
گیخ ، گیز : انگیختن
فاخ ، فاز : فاختن(فاز=باز،فاژ(فاژه)،پاش/فاش ،فاس/فصل)
پاخ ، پاز : پاختن ( ساخت و پاخت )
وات ” ت ” در ساختار کارواژه نشان زمان گزشته است .

دیدگاه‌ها برای: وندافزایی و واژه‌سازی

توسط: گَرسیوَر