تنها راه کوشش بیشتر برای آگاهانیدن مردم ایران چه پارسی گویان و چه تورکی گویان از داستان راستین و زبان مادری راستین مردم آذربایجان و ایران، زبان پارسی پهلوی است. مردم آذربایجان میهن خودشان ایران را دوست دارند و آگاهانیدن آنان با روش دانشیگ (علمی) و با بهره گیری از والَنتورهای (شبکه های اجتماعی) گوناگون، و حتی نشان دادن فیلم بابک خررمدین همراه با انگشت نهادن بر کیستی ایرانی، زبان پارسی پهلوی و یا نقد دانشیگ و ارجمندانه نیبیگ ها (کتاب ها)، و دانینَگان (مقالات) نوشته پانتورکان می تواند به آگاهی هم میهنان گرامیمان و رهاندن آنان از چنگ بیگانگان و تورهای برخی انیرانیان خودفروخته و استوارتر شدن رشته های مهرورزی و همبستگی مردم ایران یاری بدهد. ناگفته نماند که برخی تارنماهای گردشگری، برخی رسانه های رایانه ای ایز (حتّی) درون کشورمان و برخی رایینیداران (مدیران) باشگاه های ورزشی و تارنماهای آنان به زیان کشور و مردم میهنمان و بویژه مردم آذربایجان دروغ پراکنی و دشمنی انگیزی می کنند. این بر مردم ایران است که فریب سودهای اندک و زودرس بیگانگان و سرسپردگان آنان را نخورند، هر چه را می خوانند راستی آزمایی نمایند، بپرسند، و در پایان بدانند که توانمندی در همبستگی مردم ایران و نه در از هم گسیختگی آنان است. ما در درازای داستان (تاریخ) کهنمان همواره با هم بوده ایم. کشورهای افغانستان، قرقیزستان، کازاگستان، تاجیکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان، گرجستان، پاکستان، آراگ (عراق، سرزمین آسیاب)، کویت، امارات متحده عربی، بحرین، مُکران (عمان)، بخشی از ترکیه (آنان خود تورکی گوی هستند نه تورک و نژاد آریایی دارند)، بخشی از سوریه، بخشی از روسیه(کازان، دربند، داغستان، چچن، آستاراگان) همه مهره های ایرانشهر بزرگ هستند که با گذر زمان و با دسیسه های بیگانگان به ویژه روسیه و انگلستان از هم جدا نگهداشته شده اند، برایمان زبان و قوم و دین و مذهب جدا جدا ساختند که زندگی هر دو اَخوان (جهان) ما را از ما بستانند. اینک این گوی و این میدان! یا رستم، آریوبرزن، یوتاب، آرتمیس، بزرگمهر، آرش باید باشیم و بر دانش و توانمان بیفزاییم و از نادانی ها بگریزیم و یا باید گرفتار اهریمنانی بمانیم و باشیم و بشویم که هشت سال دو مردم ایران بزرگ را به جان هم بیندازند، تورکی گوی را در برابر دیگر برادر آریایی نژاد کرد، آذری تورکی گوی را در برابر برادر پارسی گوی، بلوج زاده سرزمین رستم را جدای از ایرانش، افغانی را به دری و تاجیکی را به تاجیکی خواندن زبان از ایرانشهر، و ایرانیان را با روزنامه “ایران” و “خین و خین ریزی” به جان هم بیندازند. رستم و فرزندش نیز همدیگر را نشناختند که به جان هم افتادند و دشمن ایران آن دو تهمتن و پهلوان را به جان هم انداخت تا این که به داستان اندوهبار فرزندکُشی رستم به دست خود این نامدار پرزور ولی ناآگاه از کیستی پاره تنش انجامید!!!! آیا داستان خون آلود و اندوهبار رستم و سهراب را ما ایرانیان دوباره خواهیم چشید؟ و بیگانگان و یک مشت نادان سرسپرده اهریمن را مجال پوزخند به خودمان را خواهیم داد؟

زبان راستین و تاریخی آذربایجان همان گونه که نام این سرزمین و شهرهای آن (حتی نام های پیش از دگرگونی های زمان رضاشاه) گواهی می دهند زبان پارسی پهلوی بوده است. شوربختانه، آنان که در رشته ادبیات پارسی پهلوی سرگرم هستند، کوشش چندان بایسته ای را به انجام نرسانده اند که باید مایه شرمساری در پیشگاه مردمی باشند که با هزینه کرد آنان درس آموخته اند. من برخی کتاب ها را دیده ام که بسیار کم مایه تر از آن هستند که درستی ها و راستی های پوشیده در لای سده ها چیرگی بیگانگان ددمنش را به روشنی به مردم ایران و آذربایجان بنمایانند و در این میانه نیز بیگانگان و سرسپردگان درون میهنمان نیز بسیار کوشیده اند تا از ناآگاهی مردم و بدبختی های برآمده از اَن اَبَرمانی ها (بی مسئولیتی ها) بهره برده و ناخرسندی مردم را در راه ار هم گسستن یکپارچگی میهنمان به کار بگیرند. من در اندازه توان خود در دو دانینَگ (مقاله) به نام های “کیستی ما مردم آذربایجان و چیستی زبان ما” و “نقدی بر کتاب تاریخ دیرین ترکان ایران-محمدتقی زهتابی” کوشیدم تا با سیزده چیم (دلیل) پارسی پهلوی بودن زبان راستین و تاریخی مادران آذربایجان کهنمان، آریایی نژاد بودن مردم این بخش از میهنمان، و ایرانی بودن فرهنگ آذربایجان را نشان دهم و چون دیدم که کتاب آقای زهتابی (کیریشچی) مغزهای جوانان آذری را درگیر و گرفتار دروغ ها و بدخواهی ها انیرانی کرده است، با بررسی این نیبیگ آن را نقد کرده و نشان دادم که نویسنده دروغ پردازی و بد اندیشی کرده است. پیشینه دانش آموختگی نویسنده و پیشینه کردارهای والَنیگ (اجتماعی) ایشان نیز یا روشن نیست و یا نومید کننده است. حتی نام برزن و کوی های ریشه دار و تاریخی تبریز مانند سُرخاب، ششگیلان، اهراب،و … نیز پارسی پهلوی هستند. واژگانی هم که تورکی می شناسیم، در اوج ناباوری، پارسی پهلوی هستند: بالیگ (بال + یگ: دار: ماهی که باله دارد)، کَسیگ/ کَسیک (بیشتر از آنچه باید باشد)، اَکسیک / اَکسیگ (کمتر از آنچه باید باشد)، اولدوز (اول: بالا، دوز: از بن دوختن؛ دُزد به معنی ستاره)، بیبَر (بی، اَبی: بدون و بَر: میوه به معنی پیلپَل یا همان فلفل)، ششگیلان (خوشگلان از شوش: خوب، زیبا و گیل، گِل: گِل، خمیرمایه)، ساوالان (پُشته های بلند ساو یا همان باج و خراج)، سئیوان (سه و ایوان: کاخ) و … همه واژگان پارسی پهلوی هستند. تاریخ ایران با کشف تخت جمشید در زمان رضاشاه تازه رمزگشایی و بررسی می شود و بر همه ایرانیان و به ویژه دانشمندان و دانشجویان زبان پارسی پهلوی است که کوشش خود را بیشتر نمایند.