دیدگاه‌ها برای: هویت ایرانی و دیرینگی و ریشه‌داری آن https://parsianjoman.org/9963/%d9%87%d9%88%db%8c%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%88-%d8%af%db%8c%d8%b1%db%8c%d9%86%da%af%db%8c-%d9%88-%d8%b1%db%8c%d8%b4%d9%87%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%a2%d9%86/ Tue, 28 May 2024 06:23:17 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.0.10 توسط: گَرسیوَر https://parsianjoman.org/9963/%d9%87%d9%88%db%8c%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%88-%d8%af%db%8c%d8%b1%db%8c%d9%86%da%af%db%8c-%d9%88-%d8%b1%db%8c%d8%b4%d9%87%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%a2%d9%86/#comment-13491 Tue, 28 May 2024 06:23:17 +0000 https://parsianjoman.org/?p=9963#comment-13491 نخست با سپاس از سَره نویسی دیبای فَرازین ، به بَرخ ( سَهم ) خود چند برابر نهاد برای واژه های بیگانه در نوشته ی بالا :
متن = دیبا ، تَخش
غریب = بیگانه
هویت = کیستی
خوشحال = خوشهال ، خوشنود
نماز شُکر = واژه ی شُکر به گمان واژه ای بیگانه در زبان اَرَبی و شاید ریشه ی اروپایی – ایرانی داشته باشد ، در زبان لاتینی واژه هایی همچون : sacrare ,sacer, sancire, sanctus, sakra ,Sanktion, sankt , sant , همگی به مینه سِپَند و مقدس اند ، “شُکر” دیس اربی شده ی آن است ، گاس ( حدس ) زده می شود با واژه ی سَنگ در پارسی همریشه باشد ، زیرا در گزشته های ( گذشته های دور ) خدایان را به چهر بُت یا سَنَم ( صنم ) از سَنگ می ساختند و دوم اینکه سنگ نمادپردازی راستین دلباختگی و اِشغ ( عشق ) بوده زیرا از به هم چسبیدن و دوسیدن ریزترین و خُردترین زَرّه ها( ذره ها ) چهر می یابد. می توانیم در پارسی به دیس ” سانگ ، ساگر ، سُگر ” شکر را پارسی نویسی و پارسی گویی کنیم.
تاریخی = پارینی
عاطفی = گشتاری( کسی که چگونگی درونی و حالات باطنی اش زود به زود می گَردد )
قُبادیان = غُبادیان ، کُوادیان
اهمیت = مهندی ، اَرزَندی
عُمر = سالگَشت ، سالسِپار ، سالَند ، سالگار
عُمر شاید اربی شده ی ” آمیر : آ – میر” به مینش نامُرده یا نامیر یا نامیرَنده باشد.
project = پیشاوَرد ، پیش انجام ، فَرویازه ، فرویاخت ، فَرانداز ، پیش افکند ، فروکَند ، کاربایه
Professor = دانشبُد ، سَراُستاد ، فَراُستاد ، فَرافِکر / فراپَک : واژه ی پَکَر شاید همین فِکر باشد چون به فکر فرو رفتن حالت و چگونگی پَکَری را برمی تاباند یا القا می کند.از سویی شاید فکر با fact, fess اروپایی همریشه باشد .
اهل ترکیه = از ترکیه / تَراکِستان
شِعر : در اربی به مونه ی مو یا تار مو است و همانندی با hair انگلیسی و Haar آلمانی دارد شاعر باریک بین است یا پیچش مو را می بیند یا مو را ماست بیرون می کِشد یا باریک بین است اگر این انگاره پِیگاشت ( ثابت ) شود میتوان آن را به دیس : شِهر یا شئر نوشت ؛ چامه ، چکامه ، سُرود ، سُرواد هم می گویند .
بی حساب و کتاب = بی شمار و بی نَسک یا بی نییگ
جعل = برساخته ، برساختگی
قرارداد = ایستداد ، پیمانداد ، پیمان نامه
بَستار هم می توان گفت چنان چه در اروپایی pact می گویند که چهر دیگری از “بَست” پارسی است .
تفرقه افکنی = پراکنده افکنی ، پَخشارافکنی ، پخش افکنی ، پاش افکنی
بی تفاوتی = بی ناهمسانی ، بی ناسانی ، بی نامانندی
پانصد = پانسَد ، پان سَد ، پنج سَد

]]>