«گواهها هم در نوشته‌های کهن (چونان کارنامه‌ی اردشیرِ بابکان و شاهنامه) و هم در گفته‌های امروز (چونان مردمانِ مازندران و گیلان و تالش و سنگسر و دیگر جاهای ایران که شبان را کرد گویند)»

درباره بخش نخست باید گفت نمونه دادن اینچنین بی ارزش کردن گواه و سخن است گویی تنها کارنامه و شاهنامه و یکی دوتا دیگر گواهند نه همه نوشته ها ،. تا پیش از سده بیستم عشایر ایرانی را کردان پارسی میگفتند و شرف الدین بدلیسی نیز بهمین ایین بوده او خود میگوید کردان بسیارند و همه جای ایرانند و من تنها از کردان نیمی از ایران اگاهم و از کردان خراسان و سیستان اگاه نیم

درباره بخش دوم هم که فرمودید و هم در گفته‌های امروز (چونان مردمانِ مازندران و گیلان و تالش و سنگسر و دیگر جاهای ایران که شبان را کرد گویند)» این سخن نادرست است چوپان چوپان است و کسی کرد را چوپان نمیگوید و مازندران و گیلان و تالش و سنگسر عشایر را کرد میگویند و نه شبان و چوپان را

و همچنین آرامیان(سورانیان) و یهود نیز انان را پارسی مینامیدند و هشداریم که اینان خود ایرانشهری بودند و اگاه ترین مردم به ایران بودند و در همه تاریخ یک تن هم نگفت که ای مردم ایرانیان خود را پارسی نمیگویند و تنها ما میگوییم چنانکه مثلا ارمنیان پیوسته میگفتند دیگران ما را ارمن میگویند و ما خودمان را هایک مینامیم. –

و پیوسته میگفتند هندی و عرب و ترک و پارسی .

و دیگر انکه این تنها در سده بیست بود که از عثمانی امدگان پارسی/فارسی را فارس گفتند

در همه تاریخ پارس/فارس نام سرزمین است و نه مردم .نام مردم پارسی است و نه پارس یا فارس.

و دیگر انکه این سرزمین را، نام به پارسیان بازخوانند و نه چون خوارزم و خراسان که زمیگ خوار و نرمست و هور آیان .

آری ایرج زادگان(ایرجان/ایرگان) را نام پارسیگ و پهلویگ است و ایران‌شهر/آریان‌شهر/آریاشهر را پارس پهلو و ایران میخواندند
و همه ایرانیان ایرجی و پارسی اند و این نه بدان چم است که همگان یک رنگ باید و پارسی دری را (که امروز پر از عربی شده و جز نامش چیزی از ان نمانده )بر سر دگر خوبان بکوبیم واین چوپان خوانیم و ان را نیار ،این بدان چم است که
«زبان خوبان همه جا پهلویست
چه کرد کرمانج و چه خوب بلوچ
پهلویانند و مهان جهان
نشسته در مال و بهنگام کوچ »
و بدانستن این بر ما بایاست که زبان پارسی را به هر گویش که بود چه پارسی دری(این زبان که با ان مینویسم و میگویم) و چه پارسی بلوچی و کرمانجی و سورانی و پشتون را بداریم و به پاسداشت و پیراست و اراستن ان بکوشیم و این چند پهلوانی زبان بیاموزیم و آنِ خود و زبان میهنی دانیم

پارسی ازادگان آواره در ایوارگان
کو رم کردان گیلویه کجا شد کاریان
نی فریدونی دگر تا گاوسر گیرد به دوش
نی دگر رخشی ز کابل نی یلی از سیستان
اسب گرگانی بکام دیگران گردیده نام
تازیان پهله پرورده نژند ماکیان
نی برازنده به غرج غور و نی شار پشین
نی دگر شاخی به اشکاشم نه شیر بامیان
نی به فرغانه دگر اخشید و نی گیلان به مرو
نی دگر ترخان بسغد و نی بگرگان فرخان
نی دگر افشین به اشروسن نه نیرونی بکش
نی ز ماهویه نشان باشد نه مروشاهگان
نی دگر باشد فریبرز دلاور پیشرو
نی دگر گرشاسب گیسوور نه سامی گرزبان
کو دگر آرش که از رویان گشاید دستبرد
تیر را زی کاشغر راند نشاند بر نشان
دیلم اسپاران کجا شد کو سوار زابلی
کو رم کردان گیلویه کجا شد کاریان
پارسی ازادگان در خاک خود آواره اند
کرد کرمانجان گرفتارند در سنجار و وان
نی بخوارزمست خوارزمی ونی سغدی بسغد
رخت بسته پهلوی از شهر اذرپادگان
نی دگر ماکان کاکی نی دگر دشمنزیار
نی دگر هم میهمنان را مرد پشتین پشتبان
زهر شد در کام ازادان شکر، از داغ درد
تا بلوچ سخته دل اواره شد از بهر نان
تا به کی نامردمان برمردمان فرمانروا
تابکی گرگان شبان باشند ودزدان پاسبان
سینه پامیر شد خونین ز داغ روزگار
دامن الوند از خون جوانان گلستان
پور گیو و کارنی تا کی زبون اهرمن
رود سام و رستمی تا کی به بند هفت خان
خاک ایرانشهریان در دست اهریمن دریغ؟
تاج و تخت پهلوی پامال دیوان ای فغان
صد هزارن جانور را پوست از تن درکشند
تا یکی زانها کند گردون درفش کاویان
شهر ایران میرسد آنرا که پور ایرج است
مرده ری سی بستگان باشد نه سی وابستگان
مرده ریگ از بستگان باشد نه زی وابستگان