هممین گرامی زهرا مدنی : این واک ( واژه & لغت ) هایی که یاد آور شدید خودش نمونه ایی از ” واژه سازی ” نابجا است زیرا ” شفافیت ” را در زبان پارسی دری ” روشنی / آشکاری / ” آورده اند، اما من میدانم چرا واک ” ترانما ” را بر ساخته اند زیرا ایشان واک ” transparency ” را لیترال به پارسی برگردانده
trans- –> ترا + parere —> نمودن / نما و از این دو ترانما را ساخته اند که هر گز هرگز جا نیافتاده است و شاید بهتر میبود که همان ترانس پرنت را بکار میبردند زیرا این به آن میانجامد که از آن برداشت نابجا پدید آید همانند “واژه‌سازیِ ترانما !!” که بجایش باید گفت ” واژه سازی روشن وآشکار” در پارسی دری در برابر تیرگی و تاری > روشنی آمده است ، همانگونه که واک ” رایانه در برابر کامپیوتر ” هیچگاه جا نیافتاد ، افزون بر آنگه دسته بندی شما جای پرسش و نکوهش دارد زیرا در دستور زبان پارسی ” در حال ماندن را ” ماندنی ” میگویند برای نمونه میگویند ” این منش نادرست ماندنی شده است ” که گویای پیوستگی آن از اکنون تا آینده است .دیگر آنکه مگر ” سرمایه ” چه بدی داشت که بجای آن ” مهیر ” را بکار ببریم ؟
واک ” سرمایه ” از ریشه ” مایه = مال ” در ادب کلاسیک پارسی دری بارها بکار رفته شده است و اگر فردوسی امروز زنده میبود آنرا نیک درمیافت در حالیکه ” مهیر ” ناخوش است و از آن برداشت درست و آشکاری بر نمیآید .
در پایان « اگر مسیرِ درستِ ترویج را بپیمایند، به جمعِ «ماندگان» خواهند پیوست. » را میتوان گفت « اگر روش درست گسترش زبان را بپیماید ماندنی خواهد شد »
با سپاس از شما .

—

به‌راستی که این جستار یکی از خوش‌ساخت‌ترین و ترانماترین یادداشت‌هایی بود که در ماه‌های اخیر از «پارسی‌انجمن» خوانده‌ام. اشاره به «ترانمایی» (شفافیت) و «خوش‌ساختی» دقیقاً گره‌گاه اصلی واژه‌سازی است. بی‌مناسبت نیست که یادآوری کنم واژهٔ «ترانما»ی خودتان نیز از همین قاعده پیروی می‌کند و به‌خوبی توانسته جای «شفاف» را پر کند. در این میان، واژهٔ «مهیر» را نیز باید به‌عنوان یکی از نمونه‌های درخشانِ واژه‌سازیِ ترانما و خوش‌ساخت یاد کرد. «مهیر» که فرهنگستان آن را برابر «سرمایه» (Capital) برگزیده است، از ریشهٔ «مه» (به معنای بزرگ و والا) و پسوند نسبت «-یر» ساخته شده و به‌خوبی مفهوم «سرمایه» را به‌عنوان منبعی بزرگ و والا برای ایجاد ارزش، منتقل می‌کند. این واژه نه‌تنها از منظرِ آوایی خوش‌آهنگ است و تلفظی ساده دارد، بلکه از حیثِ معناشناختی نیز بی‌نیاز از توضیح اضافی است؛ هر فارسی‌زبانی با شنیدن آن، بی‌درنگ به مفهوم «داراییِ بزرگ» یا «منبعِ ارزش‌آفرین» پی می‌برد. «مهیر» دقیقاً همان ویژگی‌هایی را دارد که شما به‌عنوان قطب‌نمای واژه‌سازی معرفی کرده‌اید: هم خوش‌ساخت است، هم ترانماست و هم با ساختارِ دستوریِ زبان فارسی هماهنگی کامل دارد. اگر واژه‌هایی از این دست، با پشتوانهٔ رسانه‌ای و آموزشیِ درست، به‌کار گرفته شوند، بی‌گمان راهِ ماندگاریِ آن‌ها هموارتر خواهد بود. برای سنجشِ این مقیاس‌ها، شاید بد نباشد که واژه‌های فرهنگستان را در سه دستهٔ «مانده»، «نمانده» و «در حال ماندن» بررسی کنیم؛ خودِ همین دسته‌بندی هم می‌تواند قطب‌نمای دیگری برای راهِ واژه‌سازان آینده باشد. با این نگاه، واژه‌هایی چون «مهیر» https://bazarganimahir.com/ و «گوشینه» که نمونه‌های موفقی از واژه‌سازیِ ترانما و خوش‌ساخت به‌شمار می‌روند، بی‌گمان در دستهٔ «در حال ماندن» جای می‌گیرند و اگر مسیرِ درستِ ترویج را بپیمایند، به جمعِ «ماندگان» خواهند پیوست.

برادر زاده استاد معظمی با دلایل کودکانه حتی اجازه انتشار فایل الکترونیکی رو هم نمی دند و از افراد برای این کار شکایت می کنند به دادگاه