حساسیّت در برابرِ مسائل زبان فارسی خیلی زود در من شکفت. و آن هنگامی بود که در کلاسِ دوم دبیرستانِ البرز برایِ آموختنِ زبانِ فارسی کلیله و دمنهی نصرالله منشی را درس میدادند. من از همان زمان نسبت به یاوهنویسیهای «نثرِ مصنوع» و عربیچپانیهای بیمزه و بیربط در نثرِ فارسی حساس شدم. البته در سالهای بعد آشنایی با نوشتههای احمد کسروی و دیدگاههایِ زبانیِ او هم این زمینه را در ذهنِ من نیرومند کرد.
داریوش آشوری در گفتوگو با مهدی جامی: من هوادارِ به کار بردنِ واژههایِ اصیلِ فارسیام که به ضربِ قلمِ منشیانِ درباری و «علما» و «فضلا» جای خود را بیهوده به سیلِ واژههای عربیتبار سپرده اند. از واژههایِ عربیتبار آنچه را که ضروری باشد به کار میبرم. امّا، بهخلافِ عادت و روشِ دیرینهای که برای فضلفروشی صرف و نحوِ عربی را نیز همراهِ آنها وارد فارسی میکرد، میکوشم آنها را بنا به دستور زبانِ فارسی به کار گیرم.
واژگان اقتصادی (انگلیسی-عربی-فارسی) در ۱۷۴ رویه نوشتهی دکتر حسین وحیدی است. ایشان دانشآموختهی دکترای اقتصاد و استاد پیشین دانشگاه و هموند انجمن دانشوران پارسیانجمن هستند و دهههاست که در زمینهی زبان و فرهنگ ایرانشهر میپژوهند و مینویسند. افزون بر اینها، استاد وحیدی هموند فرهنگستان دوم نیز بودهاند.
دکتر حسن رضایی باغبیدی در این جستار، شـیوههای واژهگزینی و واژهسازی برای دانشواژهها به ویژه در زمینههای فلسفی، پزشکی و سـتارهشناسی را در نوشتههای پارسیگ[=پهلوی] و پیوند این شیوهها با نوشتههای ناسرودینِ پارسی دری به ویژه در سدههای چهارم و پنجم و در نوشتههای بزرگانی چون پورسینا، بیرونی و ناصرخسرو را برمیرسد.
سامان حسنی: میبایست گروهی از کسانی که بر «دستور زبان پارسی» چیرگی دارند و با روش دانشیک واژهسازی آشنایند، گرد هم آیند. نخست یک فهرست از همهی واژههای مورد نیاز دستور زبان فراهم آورند. آنگاه همهی واژههایی را که تا کنون فرهنگستان یکم، دوم و دیگر کسان برای دستور زبان ساختهاند، گرد آورده و با در نگر داشتن همهی نکتههای دستوری و با همسنجی با زبانهای همخانواده، واژههای در خور را برگزینند یا بسازند.
دکتر محمد معین در این جستار دانشواژههایی [=اصطلاحاتی] را که پورسینا در برخی از نوشتههای پارسی خود (: دانشنامهی علایی و رگشناسی) بهره برده است، نشان میدهد و میافزاید که چگونه دانشمندان آینده از این دانشواژهها در نوشتههای فلسفی خود سود جستهاند و نیز خودْ واژههایی تازه به این گنجینه افزودهاند.
استاد زندهیاد محمدجان شکوری بخارایی: برای آنکه زبان ملی ما دوباره جان بگیرد، ضرور است که ملت رو به آغازگاههای خود بیاورد، از سرچشمههای هستی معنویِ خود سیراب شود و از اصالت سخن فارسی بهرهور گردد. چون امروز تاجیکستان به استقلال رسیده است، نباید از یاد برد که استقلال فرهنگی لازمِ ذاتِ استقلال ملی است و شهپایه دولت ملی همانا زبان ملی است و تأمین رشد و تکامل آن از جمله مهمترین فرمودههای تاریخ است.
دکتر ضیاالدین هاجری: دگرش یکی از دیدمانها و بهری ارزشمند از «دستورزبان پارسی» است و نباید بههیچرو از آن بسادگی گذشت. در بیشتر دستورها بدین نکته نگرش نشده و بسا استادان و کارشناسان ارجمند زبان و ادب پارسی هم در آموزگاهها بدان نمیپردازند. شایسته است بدانیم که «دگرش» کلیدکار و پایه و مایهی «واژهشناسی» است.
ساخت فرهنگ از دانشواژهها [= اصطلاحات] پیشینهای دراز در ایرانزمین و در زبانهای پارسی و پارسیگ [= پهلوی] دارد. در سدهی کنونی نیز در زمینهی دانشواژههای فلسفی، واژهنامههای مهندی [= مهمی] فراهم شده است. در ویراست ۲ کتاب فرهنگ اصطلاحات فلسفه و علوم اجتماعی که در اینجا برای بارگیری نهاده شده است، کتابهایی که تا سال ۱۳۶۷ واگانده [= منتشر] شدهاند، دیده میشود که شمارشان به ۵۳۵ کتاب میرسد.
دکتر مهیار دیباور: دانشمندان ایرانی در پسازاسلام واژههایی نو برای بازنمودن آموزههای دانشی در هر زمینه از رایش، پزشکی، اخترشناسی و فرزانگی پدید آوردهاند. واژههای برساختۀ این دانشمندان یا از گنجینۀ واژگان زبان برگرفته میشدند یا از آمیختن واژهها با یکدیگر، یا با پسوند و پیشوند بهدست میآمدند. سه نوزند «دانشنامۀ علایی» و «رگشناسی» نوشتۀ پورسینا و «التفهیم» نوشتۀ ابوریحان بیرونی از این نگر مهندی دارند.