پارسیانجمن: دُژاندریافتی(سوءتفاهمی) در کار است که گروهی از ایرانیان را «فارس» مینامد. بر پایهی این برداشتِ نادرست، «مردمِ فارس» به دیگران ـ اَی(یعنی) ترکزبانان، عربزبانان، کردان، لُران، بلوچان، ارمنیان، گیلانیان، مازندرانیان، زردشتیان و … ـ ستم روا میدارند. در این جستار، کتایون مزداپور روشن میسازد و برمینماید که چنین گمانی در بنیاد نادرست و ناروا است.
این پژوهش به بررسیِ جاینامهای آذربایجان در نوشتههای تاریخیِ روزگارِ صفویه، همچون صفوهالصفا و صریحالملک، میپردازد و نشان میدهد که بیشتر جاینامهای آذربایجان واژههای پارسی بودهاند که سپستر ترکی گردیدهاند و همچنین گواههایی ارزشمند دربارهی دگرگونیِ زبانیِ آذربایجان فرادستِ پژوهندگان مینهد.
استاد جلال متینی در این جستار به اینکه چگونه زبانِ پارسیِ دری زبانِ رسمیِ ایرانشهریان شد پاسخ میدهد و در این میان جایگاهِ زبانِ پارسی را به روزگارِ فرمانرواییِ سررشتهدارانِ ترک برمینماید.
تقی ارانی: «آذربایجان … از ازمنهی قدیمه مسکنِ اقوامِ آریاننژاد و یکی از مهمترین مهدهای تمدنِ ایرانی بوده … بدبختانه پس از حملهی وحشیانِ مشرق … در قسمتِ عمدهی آذربایجان اهالی زبانِ خود را فراموش نموده به زبانِ ترکی متکلم شدهاند. ترکیزبان بودنِ بعضی از قسمتهای ایران باعثِ اشتباهِ برخی مردمانِ بیاطلاع (پانترکیستها) شده بدون اینکه این قبیل اشخاص قدری صفحاتِ تاریخ را ورق زده از حقیقت مطلع شوند فورا ادعا میکنند که این قوم ترک هستند … گویا نمیدانند که یک نفر آذربایجانی ترکشدن را برای خود ننگ میداند.»
در این ویژهنامه «پارسیانجمن» در جُستارهایی چند به زبان و ادبِ و دبیرهی پارسی در فرارود و نیز چهبود و چیستیِ تاجیکان ازنگرِ تاریخی و فرهنگی میپردازد.
پارسیانجمن: زندهیاد پرفسور شاپور شهبازی در این جستار نشان میدهد که «ایدهی ایران» ـ چونان یک کیانِ ملی یا کشوری با یک هویتِ زبانی، سیاسی و قومی ـ به روزگارِ اوستایی بازمیگردد و ایدهی ایران از آن روزگارِ بسیار کهن تا به امروز زنده و استوار بوده است؛ همبدانگه که چنین هویتِ ملیای را یونانیان و رومیان بسیار دیرتر شناختند و بدان دست یافتند. بر این پایه، ایرانیان نخستین ملتِ جهاناند که به خودآگاهیِ ملی دست یافتند و برپایهی آن دولت پی نهادند.
پارسیانجمن: تاریخ و زبان در افغانستان (عللِ تشتتِ فرهنگی و اجتماعی) نوشتهی دکتر نجیب مایل هروی است.
مایل هروی در این نِبیگ[=کتاب] در زمینهی ناهماهنگیهای اجتماعی و فرهنگی و دردهای سنگینِ برآمده از آنها دریافتهایی دارد که کوشیده است برپایهی راستیهای روشن و بهدور از خشکاندیشیهای ناخوش و قهرمانپرستیهایی دروغین پیشِ چشمِ هممیهنانش بگذارد.
پارسیانجمن: امروزه که دگرباره بازارِ واژهسازانِ دساتیریروش گرم شده است بازخوانی این جُستارِ استاد پورداود برای پارسیگرایان و سرهنویسان سودمند خواهد افتاد تا خود با شناختِ سره از ناسره به دامِ دساتیریان تازه از ره رسیده، که بی شناخت ژرفِ از دستورِ زبانِ پارسی و دیگر زبانهای کهنِ ایرانی کارخانهی واژهسازی راه انداختهاند، نیفتند.
زبانِ فارسی در همه کرۀ زمین با رباعیاتِ خیام و مثنویِ جلالالدین و شاهنامه و سعدی و حافظ و نظامی و … شناخته میشود. شکسپیر با آن نمیتواند کشتی بگیرد. پوشکین با آن نمیتواند کشتی بگیرد. اما با آن لهجهی محلی که تشویقت میکنند، بعد از مدتی نوۀ تو، نبیرۀ تو، میگوید شکسپیر میخوانم، لرمنتف میخوانم، پوشکین میخوانم. من روس میشوم، انگلیسی میشوم. این را ما هیچ بهش توجه نمیکنیم.
زندهیاد ارسلان پوریا: زبان، ازبنیاد، هستییافتهی منطقِ اندیشهی سازندگانِ آن است.