پارسیانجمن: نامهی فرهنگستان گاهنامهی فرهنگستانِ ایران بود؛ فرهنگستانی که در ۲۹ اردیبهشتماهِ ۱۳۱۴ به فرمانِ رضاشاه در راستای پاسداری و پالایشِ زبان و دبیرهی پارسی بنیاد گذاشته شد و تا سالِ ۱۳۳۳ کوششهای خود را دنبال کرد.
کورش جنتی: در این نوشتار کوتاه برآنیم تا با بهره بردن از گنجینۀ واژگانی زبان پارسیگ (پارسی میانه) برابرنهادههایی را برای واژههای «صنعت» و «تولید» پیش نهیم (بیگمان با جستجو در گنجینۀ واژگانی همۀ زبانهای ایرانی میتوان به فهرست بلندبالاتری در این زمینه دست یافت) و …
گفتوگوی آسیبشناسانه با دستور (دکتر) علیاشرفِ صادقی دربارهی دبیره و زبانِ پارسی در رایاتار (اینترنت)
پارسیانجمن: «فریتز ولف»، زبانشناسِ آلمانی، نویسندهی فرهنگِ گرانسنگِ شاهنامهی فردوسی (Glossar zu Firdosis Schahname) است؛ فرهنگی که با گذشتِ سالیانی بسیار هنوز هم نه تنها ابزارِ دست هر شاهنامهپژوهی است که یکی از برجستهترین کارهایی است که بر شاهنامهی فردوسی انجام شده.
پارسیانجمن: دبیرهی سیریلیک در تاجیکستان نه تنها پارسیزبانانِ فرارود را از همزبانانشان در ایران، افغانستان و دیگر سرزمینها جدا کرده که به تازشِ افسارگسیختهی زبانِ روسی در زبانِ پارسیِ تاجیکستان و نیز بیدانشیِ فراگیر در آن سرزمین انجامیده، و این همان آروینِ شومی است که برخی آرزویش را برایِ ایرانیان در سر میپرورند و خواهان آناند که دبیرهی لاتین به جایِ دبیرهی پارسی نشیند تا چنین نه تنها رشتهی پیوندِ ایرانیان با دیگر همزبانانشان و نیز ترادادِ کهنشان گسسته شود که راهِ اندرشدِ واژههای انگلیسی در پارسی نیز هموارتر گردد!
پارسیانجمن: بیش از یک سده است که آوای شومِ دیگرگونیِ دبیرهی پارسی به لاتین یا دیگر دبیرهها در میانِ برخی از پارسیزبانان شنیده میشود. به زور روسها، این دیگرگونی در بخشی از سرزمینِ پارسیزبانان، در فرارود، انجام شد که پیامدهای گستردهی زیانباری داشت. در این جستار، «داریوش رجبیان» به این داستانِ پرآبِ چشم پرداخته است.
پارسیانجمن: گواهیها و پژوهشهای دانشمندان به استواری نشان میدهند که پیشینهی زبانِ ترکی در آذربایجان و ترکزبان شدن مردمانِ آن به کمتر از چهار سده میرسد، و پیش از ترکی، گویشِ پارسیِ آذری تا نیمهی سدهی یازدهمِ مَهی(قمری) (دستِ کم تا زمانِ شاهِ عباسِ صفوی) در همهی آذربایجان روایی داشته است. از این گویشِ پارسی نمونههایی فراوان برجای مانده است.
پارسیانجمن: استادِ زندهیاد بهرامِ فرهوشی (استادِ زبانهای ایرانی و فرهنگِ ایرانِ باستان) بر پایهی نِبیگِ استادِ زندهیاد «فردیناند یوستیِ» آلمانی این نامنامهی کوچک و ساده را که به کارِ همگان آید فراهم آورده است.
پارسیانجمن: «دستورزبانِ فارسیِ میانه» نوشتهی ایرانشناسِ روس «راستارگویوا» است که نخستین بار به سالِ ۱۳۴۷ با گردانشِ ولیاله شادان در «بنیادِ فرهنگِ ایران» چاپ شد. با از میان رفتنِ بنیادِ فرهنگِ ایران در پیِ انقلابِ اسلامی، چاپِ دومِ این دستور را «انجمنِ آثار و مفاخرِ فرهنگی» در سالِ ۱۳۷۹ بازچاپ کرد.
دستور میرجلالالدین کزازی: زبان شکرین پارسی که گستردهترین و دلاویز ترین ادب جهان را در دامان خود پرورده است، پیشرفتهترین زبان در دودمان زبانهای آریایی است. دور نیست اگر بر آن باشیم که آیندهی این زبانها را در آیینهی زبان پارسی میتوان دید. این زبانها، اگر در دیگرگونی و پویایی بپایند، به زینههایی خواهند رسید که زبان پارسی آنها را درنوشته است.