استاد داریوش آشوری: سیاست فرهنگستان زبان ایران در زمینۀ بهرهگیری از مایههای زبان فارسی و حتا زبانهای ایرانی برای گسترش زبان علمی و فنی سیاستی است درست و ناگزیر، ولی اگر این سیاست مطلق و بیهیچ استثنا بخواهد اجرا شود، گرفتاریها و تنگناهای خاص خود را پیش میآورد.
کورش جنتی: بسیاری از واژگان عربی و مغولی در زبان پارسی زورواژه هستند نه وامواژه. برای نمونه هنگامی که زبان پارسی واژههای زیبای «پزشک» و «سپاس» را دارد دیگر نیازی به واژههای «طبیب» و« تشکر» نداشته است واین واژگان تنها به میانجی چیرگی سیاسی گروه پیروز به زبان پارسی زورآور شدهاند.
پارسیانجمن: نوشتارهایی از این دست یا آگاهانه و از سر دشمنی با زبان پارسی است یا ناآگاهانه و از سوی کسانی نوشته میشود که شوربختانه به انگیزههای فرهنگی، سیاسی و .. ریشخند کردن زبان پارسی و فرهنگ ایرانی خود را از نشانههای روشنفکری میدانند.
«روزی که فارسی داشتیم» به روشنی نشان میدهد که چگونه فرزندان ایرانزمین از ریشههای ژرف فرهنگی خویش دور ماندهاند؛ تا آنجا که «گلپری جون» و «دختر بندری» جایگزین چکامههای شورانگیز و فرهنگمدار و زندگیساز رودکی و فردوسی و خیام و حافظ و … شدهاند؛ مینمایاند که چگونه آموزش و پرورش در آشنایی کودکان با زبانِ فرهنگ و شهرآیینی نیاکانشان کوتاهی کرده است …
کارگروهِ پایش پارسیانجمن در ماهروزهای [= تاریخهای] يازدهم و هجدهم مهرماه، برنامهی «كليك» از برنامههای شبکهی «بی.بی.سی فارسی» را پایش کرده است. در این برنامه گردانندگان به شناساندن تازهترین دستاوردهای فنآوریک در گسترههای رایانهای میپردازند.
«توصیف ساختمان دستورزبان فارسی» نوشتهی «محمدرضا باطنی» بر پایهی موشکافی و واکاوی نزدیک به ۱۱ هزار جملهی پارسی امروزی است که از نبیگها، روزنامهها و نوشتههای گوناگون برداشته و کوشیده شده تا پیوندهای ساختمانی زبان پارسی روشن شود.
استاد داریوش آشوری- در روزگار ما گرایش به آنست که زبان فارسی به پشتیبانی قاعدهها و قالبهای خود و با سرمایۀ خود واژههای تازه بسازد، در عین حال این امکان فراهم شده است که آنچه در چهل – پنجاه سالۀ اخیر ساختهاند و نارساست نیز اصلاح شود و ترکیبها و واژههایی کوتاهتر و بهتر جانشین آنها شود…
آماج این کتاب نشان دادن ریشههای هندواروپایی واژههای پارسی ناب است. نویسنده (منوچهر آریانپور کاشانی) در بیشتر فِتادها [= موارد] کوشیده است تا از راه پارسی به پهلوی و سپس اوستایی و پارسی باستان و در فرجام به ریشههای هندواروپایی واژه برسد.
کورش جنتی- در جهان کنونی آیندهی یک زبان را توانمندی آن زبان در بیانِ فرایافتهای دانشیک خویشگانیده [مشخص] میکند و این مِهَند[مهم] از راه سرهگرایی ادبیک به دست نمیآید. کامیابی زبان پارسی در راهی که به سوی پیشرفت و توانمندی، پیشِ روی دارد بیش از هر چیز وابسته به کاربستِ شیوههای واژهسازی دانشیک است.
دکتر محمد حیدری ملایری- زبان علمی فارسی در گرایش جدید خود بسوی توانایی و غنای بیشتر … معادل اصطلاحهای واضح علمی را میسازد. از اینرو، تنها معنایی که مثلا به مصدر «آبیدن» در علم داده شده این است: «ترکیب کردن با آب».