طرح آموزش به زبان‌های مادری در استان‌ها بوی توطئه می‌دهد

06

اکثریت اعضای فرهنگستان زبان و ادب فارسی با مخالفت در موضوع آموزش به زبان مادری به وسیله آموزش و پرورش در استان‌ها که اخیرا از سوی دولت اعلام شده است، این مسئله را تهدیدی جدی برای زبان فارسی و یک توطئه برای کمرنگ کردن این زبان عنوان کردند.

به گزارش مهر، محمدعلی موحد تبریزی، عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی گفت: دولت باید از مداخله مستقیم در آموزش زبان‌های محلی و بومی‌ خودداری کند. ما زبان معیاری داریم که زبان رسمی‌ ماست. اگر دولت بخواهد آن را فراموش کند و به حوزه زبان‌های محلی وارد شود، کار ما زار است.

محمد دبیرمقدم، دیگر عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز گفت: آنچه اهمیت دارد پژوهش و کار علمی‌ انجام دادن روی این زبان‌هاست. بسیاری از آن‌ها دارای  گونه‌ها و گویش‌های متعددی هستند که اگر قرار باشد یکی را برای آموزش انتخاب کنیم، مطمئنا با مسائل و مسائل زیادی همراه خواهیم شد.

بهاءالدین خرمشاهی دیگر عضو فرهنگستان نیز با اشاره به موضوع مورد توجه دبیر مقدم گفت: دولت باید حدود زبان مادری را تایید کند و بگوید تا چه اندازه‌ای و به چه شکلی این مسئله باید آموزش داده شود.

سلیم نیساری تبریزی دیگر عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز در این نشست گفت: عده‌ای فکر می‌کنند علاقه به یک قومیت، یعنی تحصیل با زبان آن قوم؛ اما این موضوع بسیار خطرناک است.

فتح‌الله مجتبایی دیگر عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز در این نشست موضوع آموزش زبان مادری در کشور را امری وارداتی نامید و گفت: شک ندارم که این موضوع از خارج به ایران آمده است. قبل از این در هندوستان نیز این مسئله توسط انگلستان تجربه شد و امروز هم انگلستان و کشورهای شمالی ما هستند که می‌خواهند این مسئله را به ایران وارد کنند. وی ادامه داد: بهترین وسیله برای عقب نگه داشتن یک ملت بی‌توجهی به زبان آن است اگر بخواهیم زبان‌های مادری‌مان را به عنوان زبان علمی ‌و آموزشی به کار ببندیم به طور حتم به گذشته برگشت خواهیم داشت و این موضوع خطرناک است و از آن بوی توطئه می‌آید.

جستارهای وابسته

  • بارگیریِ «تاریخِ زبانِ فارسیِ» ابوالقاسمیبارگیریِ «تاریخِ زبانِ فارسیِ» ابوالقاسمی پارسی‌انجمن: «تاریخِ زبانِ فارسی» را استادِ زنده‌یاد محسنِ ابوالقاسمی در سه بخش گرد آورده است: بخشِ نخست به زبانِ پارسی در روزگارِ باستان (پارسه) ‌پردازد که از هزاره‌ی نخست پیشاترسایی تا فروافتادنِ هخامنشیان را در بر می‌گیرد. بخشِ دوم با زبانِ پارسی در روزگارِ میانه (پارسیگ)، از فروافتادنِ هخامنشیان تا برآمدنِ صفاریان، سروکار دارد. بخشِ […]
  • آیینه‌ی زبان پارسیآیینه‌ی زبان پارسی در این جستار بیژن رفیعی سرشکی «کارکرد ریشه‌ها و واژه‌های زبان پارسی در زبان‌های دیگر»، «ویژگی‌های زبان پارسی»، «سادگی زبان پارسی» و چرایی «پاسداری از زبان» را بیان می‌کند و در پایان می‌گوید: «امروزه مردمان جهان در پی پاسداری از زبان خود هستند و نیاز این کار را دریافته‌اند. برماست که نیاز به ارزش نهادن و پاسداری از زبانمان را دریابیم و […]
  • عربی‌زدگی در گزارش و واکاویِ ادبِ پارسیعربی‌زدگی در گزارش و واکاویِ ادبِ پارسی پارسی‌انجمن: از دیرباز، پاره‌ای از پژوهندگان بر این باورِ دروغ بوده‌اند که چامه‌سرایان و گویندگانِ ایرانی درونه‌ی کارهای خویش را وامدارِ چامه‌گویانِ عرب بودند تا آنجا که ادبِ پارسی را ریزه‌خوار و دریوزه‌گر ادبِ عربی برشمرده‌اند! در این جُستار، وحید سبزیان‌پور، استادِ زبان و ادبیاتِ عربیِ دانشگاهِ رازی، برمی‌نماید که آنچه این پژوهندگان، […]
  • ۹۹. سنگواره۹۹. سنگواره
  • زبان‌های اسلامی؟!زبان‌های اسلامی؟! شهربراز- مردم خاورزمین «موضوع مطالعه»اند و از خود حق و اختیاری ندارند و این «مطالعه‌کننده»ی غربی است که آزادانه برای «راحتی کار خود» و «صرفه‌جویی در نوشتن و گفتن» تصمیم می‌گیرد که این مردم را - مانند حشره‌ها و گیاهانی که در آزمایشگاه روی آنها مطالعه می‌شود - دسته‌بندی کند و برچسب بزند و درباره‌شان چیز […]
  • زبان و ادبیات پهلوی (فارسی میانه) و نامه‌ی تنسر به گشنسپزبان و ادبیات پهلوی (فارسی میانه) و نامه‌ی تنسر به گشنسپ نویسنده‌ی «زبان و ادبیات پهلوی (فارسی میانه)» زنده‌یاد «جهانگیر تاوادیاست که در بخش‌های گوناگون کتاب به بررسی و اعتبارسنجی نوشته‌های موجود در زبان پهلوی می‌پردازد. نامه‌ی تنسر به گشنسپ را نیز در آغاز سده‌ی هفتم قمری، پور اسفندیار از عربی به فارسی ترجمه کرده و آن را در تاریخ طبرستان خود گنجانیده است. […]

1 دیدگاه فرستاده شده است.

  1. با درود به سایت پارسی انجمن. بنده خود از طرفداران شما و کوشش هایتان هستم و باورمندم که باید زبان پارسی را از ناپاکی ها زدود و آن را هر چه بیشتر آسانتر و پیراسته تر کرد. لیک درباره ی زبان های بومی باورمندم که باید با آموزش زبان های بومی هر ویس و آبادی، آنان را حفظ کرد. زیرا سرزمینمان به همین رنگارنگی زبان ها و گروه هاست که زیبا می شود. اما باید نیز در نظر داشت که زبان رسمی کشور پارسی است که مایه ی پیوند ساکنان این سرزمین با هم است. دیگر موضوعی که شایان ذکر است نیز آنست که بسیاری از این زبان ها هر روز کمرنگ تر می شوند. برای مثال بنده که خود یک گیلک زبانم می بینم که نسل نو رغبت کمتری به زبان مادری شان دارند. بنابراین به نظرم راه درست آن است که این زبان ها در آبادی ها و مناطق خود آموزانده شوند ولی این آموزش به زبان پارسی باشد. یعنی آموزش زبان مادی به زبان پارسی.

دیدگاهی بنویسید.


*