پارسیانجمن: میرزا فتحعلی آخوندزاده (بنیادگذارِ اندیشهی سنجشگرانه[=انتقادی] و پدر نمایشنامهنویسی و ایرانگراییِ نوین) در نامهای به شاهزاده میرزا جلالالدوله، نویسندۀ نامۀ خسروان که تاریخ ایران باستان را به پارسی سره نوشته بود، چنین نگاشته است …
آنچه در پی میآید نوشتهی محمود طاووسی دربارهی زندگی و نوشتههای زندهیاد دکتر یحیا ماهیار نوابی است. استاد نوابی از دانشگاه تهران در ادب پارسی دکتری گرفت و پس از آن در دانشگاه لندن نزد پرفسور هنینگ زبانهای کهن ایران را آموخت و سپس در دانشگاه کوئینگن آلمان زبانهای تخاری و ترکی کهن را فراگرفت. ایشان پس از بازگشت به ایران در دانشگاههای تبریز و تهران و پهلوی شیراز کوششهای دانشیک خود را دنبال کرد و …
احمدِ صفّار مقدّم- فعالیتهای علمی فرهنگستان در چارچوب دو برنامهی عمده صورت میگرفت: یکی برنامهی واژهگزینی که به گزینش معادلهای فارسی برای لغات و اصطلاحات بیگانه اختصاص داشت؛ دیگری برنامهی وسیع تحقیقاتی که بررسیها و مطالعات گوناگون دربارهی زبانِ فارسی و بهطورکلی زبانها و گویشهای ایرانی را در برمیگرفت…
دکتر محمد معین در این جستار دانشواژههایی [=اصطلاحاتی] را که پورسینا در برخی از نوشتههای پارسی خود (: دانشنامهی علایی و رگشناسی) بهره برده است، نشان میدهد و میافزاید که چگونه دانشمندان آینده از این دانشواژهها در نوشتههای فلسفی خود سود جستهاند و نیز خودْ واژههایی تازه به این گنجینه افزودهاند.
استاد صفر عبدالله، دانشمند ایرانشناس تاجیک و از هموندان انجمن دانشوران پارسیانجمن، نشان زرین یگانگی قزاقستان را دریافت کرد. هموندان و خوانندگان پارسیانجمن دریافت این نشان را به استاد عبدالله شادباش فراوان میگویند.
شهربراز: استفان پانوسی ایرانشناس و استاد پیشین دانشگاه تهران در شهریور سال ۱۳۱۴ در شهر سنندج زاده شد. وی از ایرانیان آشوری و مسیحی کلدانی است. پانوسی در ۱۳۴۰ از دانشگاه لووِن در بلژیک دکتری فلسفه دریافت کرد. وی به زبانهای پارسی، کُردی، عربی، آسوری، ایتالیایی، فرانسه، آلمانی، انگلیسی، و سوئدی و زبانهای باستانی یونانی باستان، لاتین، آرامیک و عبری کتاب مقدس، و آرامیک میانه (سُریانی) چیره است.
کوروش جنتی: پادشاهان گورکانی دوستدار زبان فارسی بودند و به گسترش و پروش آن در سرزمین هندوستان یاری بسیاری کردند. در زمان فرمانروایی ۳۰۰ سالهی این دودمان در هند، زبان پارسی زبانی روالمند [رایج] در آن دیار شد. چند تن از پادشاهان این دودمان از دیدِ هنردوستی و فرهنگپروری در تاریخ این کشور بیمانندند.
حسین یزدانیان: امیدمند است این کتاب راهنمایی باشد برای کسانی که به کار پیراستن زبان فارسی میکوشند، و راهگشایی باشد برای کسانی که میخواهند برای واژههایی که سیلآسا به زبان فارسی یورش آورده چاره اندیشند، و سرانجام برای کسانی که میخواهند در اندیشهها و نوشتههای کسروی بپژوهند.
ساربانا بار محمل بند سوى قلعه تاریخ | سوى کاجستان سبز چامههاى پارسى | باز بگشا «نامههاى پارسى» | ما همان چاووشخوانان خراسانیم | مِهترى را گر به کام شیر باشد | باز بستانیم | «یا بزرگى بعد ازین یا مرگ رویاروى» | این سرود کهنه را با کاروان پیوسته مىخوانیم | عاشق آن سیستانى زاده عیار صفّاریم | پارسى را پاس مىداریم
استاد داریوش آشوری- سه سرچشمۀ مایهدهنده برای بهکرد نثر فارسی و توانگر کردن آن و سلامت بخشیدن به آن یکی بیشتر نثرهای کهن تا قرن هفتم، دیگر زبان شعر، بویژه غزل و منظومه و مثنویها، و سوم قالبهای دستوری و سرمایۀ لغت در گفتار امروزیان است که در گویشهای مردم این سرزمین زنده است.