زبان نسل زد یا بهانهای برای زبانآلایی؟
آنچه امروز با نام «زبان نوجوانان» شناخته میشود، نشانهای از پویایی و زایش زبانی تودهی مردم نیست؛ که تنها سرپوشی برای به کار بردن واژگان بیگانه و خودنماییِ برآمده از خودکمبینی است. این نوشته، تازش کنونیِ واژههای انگلیسی را با سرازیر شدنِ آزمندانهی واژگان تازی در هزار سال پیش همسنجی میکند که زبان پارسی را به گزندهای سختی دچار کرد. در این میان، رسانههای فراگیر نیز بهجای پاسداری از زبان، با گسترشِ افسارگسیختهی واژههای بیگانه، به آلودهتر شدنِ زبانِ نوجوانان یاری میرسانند و آشکارا به زبان پارسی میتازند.